บทที่ 37

บทที่37 ถูกจับได้แล้ว

“ขอโทษนะ พ่อ ฉันไม่รู้ว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้ ขอโทษ" นรมนตกใจมากจริงๆ นอกจากเธอจะร้องไห้ นอกจากเธอจะพูดขอโทษก็ไม่รู้ว่าควรทำอะไรแล้ว

รวินท์มานั่งยังข้างๆเธออีกครั้ง แล้วกอดเธอเข้ามาในอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง ปลอบใจด้วยเสียงเบาว่า “ไม่ต้องร้องแล้ว เธอร้องไห

บทที่ 38

บทที่38 มีทุกข์ก็ทุกข์ด้วยกัน

ปรพลสั่งสอนเดชทัตไปรอบหนึ่ง สุดท้ายแล้วก็ให้เขาออกไป

จรินทร์ดูแล้วเดชทัตคือถูกปล่อยแล้ว แต่การตายของเธอกำลังจะเริ่มขึ้น เธอไม่รู้เลยว่าปรพลจะลงโทษเธอยังไง

“อันนั้น คุณ คุณปรพล ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด ฉันรับรองว่า…..” จรินทร์ยังไม่ทันพูดว่ารับรองอะไร

บทที่ 39

บทที่39 การขอความช่วยเหลือ

“ตอนนี้ทำยังไงดีล่ะ?” ผ่านไปซํกพักจรินทร์ก็พูดขึ้นด้วยเสียงร้องไห้

เธอรู้ว่าชัชพลกำลังเครียดอยู่ เธอจะให้เขาเครียดอย่างนี้ ชัชพลอยู่ไม่เป็นสุข งั้นนรมนและสวรสก็อย่าหวังว่าจะอยู่เป็นสุข

“ทำยังไงดี? ทำยังไงดี? แกถามฉันฉันจะไปถามใคร?” ชัชพลโมโหมาก “เร