บทที่ 208 อยากขอแต่งงานแล้ว

กันยิกากับนฤวัตกลับประเทศ แต่เนื่องจากกีรติปาลิดาติดงานจึงกลับมาช้ากว่าสองวัน

เมื่อนฤวัตรู้ว่ากันยิกาออกจากโรงพยาบาล เขาก็ไม่ได้บังคับให้เธอรีบไปขอโทษทันที ขอเพียงเธอยอมที่จะไป เขาก็ไม่กลัวว่าจะหมดโอกาส อีกทั้งการให้เธอพักผ่อนสองวัน ก็เป็นการดีที่จะให้นฤวัตได้สื

บทที่ 209 ต้องหมดรักเธอแล้วแน่ๆ

“แกมั่นใจแล้วว่าตากับยายยอมให้พวกแกอยู่ด้วยกัน?” ปรพลถาม

ประโยคนี้ไม่ได้ช่วยตอบคำถามของเดชทัตเลย

“ถึงจะไม่เห็นด้วย แต่ฉันเห็นว่าช่วงนี้พวกเขาดูเข้ากันได้ดี คงไม่คัดค้านหรอก” เดชทัตพูดถึงตรงนี้ก็รู้สึกสุขใจแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ตั้งแต่ปู่ย่าบ้านเก

บทที่ 210 คุณนายบ้านไกลดอนของฉัน

จรินทร์ให้คนขับรถขับไปส่งบริษัทด้วยใบหน้าเศร้าหมอง พอลงจากรถก็มีคนเดินผ่านโดยที่เธอไม่ได้สนใจ เมื่อก้าวไปข้างหน้าสองก้าว คนคนนั้นก็ถอยกลับมายืนตรงหน้าเธอ

“ยินดีด้วยค่ะคุณนายบ้านไกลดอน ประธานพลให้ฉันเอามาให้คุณค่ะ” คนที่เดินผ่านพูดจบก็ยัดนกกระดาษใส่มือจรินทร์