บทที่ 201 ท่านเริ่มเลอะเลือนแล้ว

กันทรอยู่ในสถานกักกันผู้ต้องหา นัยน์ตาว่างเปล่า แท้จริงแล้วการได้ทำร้ายกันยิกาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขจากการแก้แค้น แค่รู้สึกเสียใจที่ได้รู้จักกับกันยิกาตั้งแต่แรก

พ่อแม่เธอก็เสียไปแล้ว ต่อให้ฆ่ากันยิกาไปก็เปล่าประโยชน์

ตอนที่ตำรวจบันทึกคำให้การ

บทที่ 202 ขวัญหายหมด

จรินทร์กลัวว่าเคียร์กลับไปคนเดียวจะฟุ้งซ่าน จึงให้เธอนอนบ้านปรพลเสียเลย ถึงแม้เดชทัตจะซื้อบ้านพักต่างอากาศไว้ ซึ่งกลางวันก็สามารถอยู่เป็นเพื่อนได้ทั้งวัน แต่ตกดึกก็ต้องกลับบ้านเกยุราพันธ์ ไม่อย่างนั้นปู่ย่าบ้านเกยุราพันธ์จะโวยวาย

หลังจากเคียร์ได้รับคำแนะนำจากจรินทร์มาต

บทที่ 203 ซักถามด้วยความเดือดดาล

“หนูไม่รู้ หนูไม่รู้!” กันยิกาหลบสายตาแล้วตวาดกลับ

เสียงเธอดังจนกีรติปาลิดาที่ติดตามสถานการณ์จากด้านนอกอย่างระมัดระวังก็ถลันเข้ามาทันทีเมื่อได้ยินเสียง

เมื่อเข้ามาก็พบว่านฤวัตยังอยู่ข้างเตียงเช่นเดิม กันยิกาก็นอนอยู่บนเตียง ไม่มีการเปลี่ยนแปลง