บทที่ 171 กลับเนื้อกลับตัวอย่างหมดใจแล้วจริงๆ

“หยุด!” อติชาติดื่มแล้วก็พูดว่า “พวกเรายอมแพ้แล้ว ในฐานะผู้อาวุโส พวกเราต่างกล่าวขอโทษพวกคุณ คุณยังต้องการอะไรอีกไหม”

คำพูดนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งที่พูดกับจรินทร์ หรือว่าเป็นสิ่งที่พูดกับปรพล

จรินทร์ก็รู้สึกว่ามันไม่ดีที่จากไปเช่นนี้

บทที่ 172 ฉันไม่เห็น

ปรพลในสายตาของจรินทร์ แข็งแกร่งตลอด อำนาจทุกอย่าง ในความคิดและมุมมองของเธอใครก็ไม่สามารถแทนที่ได้ เพราะว่ามีเขาอยู่ เธอเอาแต่ใจตัวเองอวดดี เห็นแล้วก็ต่างหวาดกลัว

เขาก็เป็นพระเจ้าที่อยู่ในความคิดและมุมมองของเธอ

แต่ตอนนี้พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่นี้โอบกอดเธอ ก็เหมือน

บทที่ 173 ล้วนเป็นสิ่งที่ฉันควรทำ

“ไม่มี ฉันไม่หลอกคุณหรอก คุณดูสิ นั้นพ่อของฉันกับภรรยาของเขาไหม” จรินทร์ฟุบอยู่ที่หน้าต่างของรถ รถวิ่งผ่านสองคนบนถนน ผู้คนที่อยู่ข้างนอกก็เห็นเธอเช่นกัน

ปรพลเหลือบมองจากกระจกมองหลัง “เป็นพวกเขา”

ชัชพลไม่เคยมีจิตใจเร่าร้อนฮึกเหิมแต่แรก ตอนนี้เขาม