บทที่ 99 ความจริง (2)

“ช่างเถอะ ข้าไม่ควรใจร้อนเช่นนี้ เดี๋ยวนางจะตกใจเอา” แม่นางเหยารู้สึกได้ว่ากู้เจียวบางทีอาจจะ...ยังไม่อยากยอมรับตนเท่าใดนัก

ท่านโหวกู้ถอนหายใจยาว

แต่ยังไม่ทันไร แม่นางเหยาก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “หรือว่า...ข้าควรไปถามนางก่อนดี”

ท่านโหวกู้ส่ายหัวอย่างไม่หยุดหย่อน!

ทันใดนั้น ท

บทที่ 100 เรียกร้องความสนใจ (2)

ณ โรงเรียนเอกชน

ชั้นเรียนปฐมวัยเลิกเรียนแล้ว ทั้งอาจารย์และนักเรียนต่างพากันถอนหายใจโล่งอก นักเรียนตัวน้อยรีบเก็บข้าวของแล้วคว้ากระเป๋าวิ่งปรู๊ดออกจากห้องเรียนราวกับกำลังถูกสัตว์ประหลาดไล่ล่าตามหลัง

อาจารย์ยังเลิกงานไม่ได้ เพราะเสี่ยวจิ้งคงยังไม่กลับ

วันนี้เขาสู

บทที่ 101 สินบน

เพื่อเป็นการยืนยันตัวตน ชายหนุ่มจึงแสดงตราประจำจวนของตนเอง

ตรานั้นไม่ใช่ตราที่ทำจากทองแดง แต่เป็นตราเหล็กที่สลักลาย

แม้ว่ากู้เจียวเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่นาน อยู่แต่กับแค่ชาวบ้านในหมู่บ้านเท่านั้น ไม่ค่อยได้ไปคบค้าสมาคมกับพวกคนใหญ่คนโตเท่าใดนัก แต่นางก็รู้ว่าการจะออกตราลักษณะนี้ได้นั้