บทที่ 547

อิจฉา

โชคดีที่ฉินกงกงเดินเข้ามาพอดี

“เสี่ยวเติ้ง เจ้ามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ข้าให้เจ้าแกะถั่วสมองอยู่มิใช่รึ” ฉินกงกงตำหนิขันทีน้อย ก่อนจะรีบหันไปถวายบังคมให้องค์หญิง “องค์หญิง เจ้าขันทีไร้ประโยชน์ผู้นี้ไม่ทันระวังจนเผลอเดินชนองค์หญิงใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่หรอก เจ้านามว่าเสี่ยวเติ้

บทที่ 548

สารภาพความจริง

เรื่องนี้พูดออกจากปากนางดูเหมือนง่าย แต่เอาเข้าจริงแล้วกลับยากมากทีเดียว

คนที่สูญเสียขาไปสองข้างคิดจะลุกขึ้นยืน จะต้องทำขาเทียมที่เหมาะกับตัวเอง ขาเทียมไม่ใช่สิ่งที่ยากที่สุด ที่ยากคือเบ้าของขาเทียม ในกล่องยาน้อยตอนนี้ไม่มีวัสดุที่เหมาะสมที่จะทำเบ้าของขาเทียมเลย

ส่วนทา

บทที่ 549

ท่านย่าจอมเผด็จการ!

ทั้งคืนหลังจากนั้น ขอแค่กู้เฉิงเฟิงอุ้มกู้เสี่ยวเป่า กู้เสี่ยวเป่าก็จะมุดอกเขากินนมตลอด

เมื่อครู่ยังพูดเย้ยกู้เฉิงเฟิงพี่ใหญ่ตัวเองอยู่เลย ในที่สุดก็รู้ซึ้งแล้วว่า ‘หัวเราะทีหลังดังกว่า’ มันเป็นอย่างไร!

สองพี่น้องตระกูลกู้กินมื้อเย็นที่ตรอกปี้สุ่ยแล้วถึงได้กลับ