บทที่ 544

คู่หูถังเจียว

คำพูดพวกนั้นฆ่าเขาได้เลยทีเดียว

โดยเฉพาะสองประโยคสุดท้าย

ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบ แม้แต่เสียงนกกระจอกในป่าก็พลันหายไป ถังเย่ว์ซานที่เพิ่งสำนึกได้ว่าเผลอหลุดปากออกไปได้ยินแต่เสียงของอีกาบินผ่านหัวไป...

ถังเย่ว์ซานไม่ใช่คนปากคอเราะร้าย ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนร่างท้วมใหญ่

บทที่ 545

ไออุ่น

ฮ่องเต้และองค์หญิงหนิงอันมุ่งหน้าไปยังสระไท่เยี่ย และพวกเขาก็เจอกับร่างอาบเลือดของหวงฝู่เสียนบริเวณหลังภูเขาหิน

ภาพที่ฮ่องเต้ได้เห็น คงเป็นอะไรที่จะตราตรึงอยู่ในห้วงความทรงจำของเขาไปชั่วชีวิต ช่วงขาของหวงฝู่เสียนไร้ซึ่งผ้าที่คลุมไว้เหมือนทุกครั้ง กางเกงของเขาเต็มไปด้วยรอยเลือดพร

บทที่ 546

แม่ลูก

“องค์ชาย!”

เหลียนเอ๋อร์เปิดประตูเข้ามาในห้อง “เหตุใดถึงมานั่งริมหน้าต่างคนเดียวเพคะ ลมแรงนัก เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะเพคะ!”

หวงฝู่เสียนจ้องมองไปที่ทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ไม่เอ่ยตอบใดๆ 

เสี่ยวจิ้งคงออกจากห้องนี้ไปแล้ว และไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่าเขาเคยมาที่นี่

เหลียนเอ๋อร์จึงรีบเดินไ