บทที่ 523

สามีภรรยาพบพาน (2)

ตัดมาที่ตรอกปี้สุ่ย ทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตารอการกลับมาของกู้เจียว

กู้เจียวออกไปตอนที่พวกเขาเข้านอนกันหมดแล้ว จนวันถัดมาเซียวเหิงถึงได้บอกกับทุกคนว่ากู้เจียวไปที่ชายแดนแล้ว

แม่นางเหยาพอฟังจบก็เป็นลมทันที

ที่ชายแดนกำลังมีสงคราม ไยนางถึงต้องไปที่อันตรายเช่นนั้น

บทที่ 524

ราตรีอันแสนอ่อนโยน

ขณะที่เอ่ยประโยคนั้น ลำตัวช่วงบนของนางหอบขึ้นลงอย่างชัดเจน แม้จะพยายามแค่ไหนแต่ก็มิอาจหยุดอาการหอบนี้ได้ บ่งบอกได้ว่ากว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่นั้นทุลักทุเลเพียงใด

นางไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้น ถึงได้เผลอชนเข้ากับประตูจนเกิดเสียงดัง

นางแกล้งทำเป็นนั่งนิ่งพิงกำแพงลงบ

บทที่ 525

พร้อมหน้าพร้อมตา

ไม่เจ็บก็แย่แล้ว

กู้เจียวเบิกตากว้างพร้อมกับส่ายหัวแล้วเอาหน้าถูแผ่นอกร่างสูง “ไม่เจ็บ ไม่เจ็บ! ไม่เลยสักนิด!”

ติดเชื้อไม่เท่ากับบาดเจ็บสักหน่อย!

ผมนางไม่ร่วงสักเส้น!

เซียวเหิงจั๊กจี้ที่นางเอาผมมาถูกับอกของเขา เขาสูดหายใจลึก ยื่นมือคว้าหัวไหล่ของร่างเล็กให้อยู่นิ