บทที่ 487

ฆ่าล้างบาง (2)

ลมหนาวหวีดหวิวและหิมะโปรยปราย

กู้เจียวและกู้เฉิงเฟิงควบม้าหนีอย่างไร้จุดหมายท่ามกลางราตรีที่หิมะกำลังตกกระหน่ำ มือและเท้าของพวกเขาแข็งไปหมดจนไร้ความรู้สึก

ขนคิ้วขนตาของกู้เจียวเริ่มมีน้ำแข็งเกาะ

แต่ก็ต้องขอบคุณหิมะครั้งนี้ด้วยเช่นกันที่ช่วยกลบร่องรอยการเดินทางของ

บทที่ 487

ฆ่าล้างบาง (3)

“ข้าไม่ได้เสียสติ” กู้เจียวเอ่ย

กู้เจียวไม่ได้คลุ้มคลั่งไปเสียทุกครั้ง มิฉะนั้นป่านนี้คงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้แน่นอน และกู้เจียวเองก็ไม่รู้ว่าเวลาที่ตัวเองสูญเสียการควบคุมนั้นจะมีสภาพออกมาเป็นอย่างไร แต่องค์หญิงซิ่นหยางเคยบอกไว้ว่าจิตสังหารของนางนั้นมีความร

บทที่ 488

หน้าเนื้อใจเสือ

กู้เจียวเองก็คาดไม่ถึงว่าจะได้มาพบเจอกับถังเย่ว์ซานที่หายตัวไปนานนับหลายวันที่นี่

แปลว่ากระท่อมหลังนั้นเป็นของเขาอย่างนั้นรึ ที่ทหารพวกนั้นตามตัวเขาไม่พบ เพราะเขาหนีหลบอยู่ในป่าสินะ

ในหัวกู้เจียวเต็มไปด้วยคำถามแค่ในระยะชั่วพริบตาเดียว รวมถึงข้อสงสัยที่ว่าถังเย่ว์ซา