บทที่ 486

อสูรเจียวเจียว

ด้วยความที่ลานบริเวณนี้อยู่ไกล มักจะไม่มีใครผ่านมา และตราบใดที่ไม่มีการเคลื่อนไหวมากนักในห้องเก็บสุรา พวกทหารตรวจตราจะไม่มายุ่มย่ามที่นี่อยู่แล้ว

แต่คราวนี้กลับมีคนเดินเข้ามาใกล้ห้องเก็บสุรา

ฟังจากเสียงฝีเท้าเสียดสีกับชุดเกราะ เหมือนจะเป็นทหารวัยกลางคนสองคน

ตามหล

บทที่ 487

ฆ่าล้างบาง (1)

ในมือขวาของเด็กคนนั้นแบกร่างของใครบางคนไว้ ซึ่งเป็นร่างไร้ลมหายใจของหนึ่งในกลุ่มชายชุดดำ และร่างนั้นก็ถูกโยนทิ้งลงบนพื้นหิมะราวกับกระสอบทราย

แม้การโยนของเด็กคนนั้นดูไม่แรงนัก แต่มันทำให้ทุกคนรู้สึกถึงการเสียดสี ดูถูก หยิ่งผยองและความโอหัง

ไม่มีใครรู้ว่าเด็กคนนั้นทำไ

บทที่ 487

ฆ่าล้างบาง (2)

ลมหนาวหวีดหวิวและหิมะโปรยปราย

กู้เจียวและกู้เฉิงเฟิงควบม้าหนีอย่างไร้จุดหมายท่ามกลางราตรีที่หิมะกำลังตกกระหน่ำ มือและเท้าของพวกเขาแข็งไปหมดจนไร้ความรู้สึก

ขนคิ้วขนตาของกู้เจียวเริ่มมีน้ำแข็งเกาะ

แต่ก็ต้องขอบคุณหิมะครั้งนี้ด้วยเช่นกันที่ช่วยกลบร่องรอยการเดินทางของ