บทที่ 463

ด้านมืดของเซียวเหิง

สิ้นเสียงอวี้หย่าร์ เซียวเหิงเป็นอันต้องก้มดูขาของตัวเอง

เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดชุดเครื่องแบบของเขาถึงได้แปลกไป เพราะเขาไม่มีไม้เท้า ไม่ได้เดินกะเผลก เขา...เดินราวกับคนปกติ

“ขาของท่านดีขึ้นแล้ว! ขาของท่านดีขึ้นแล้ว!” อวี้หย่าร์ดีใจจนเผลอพูดซ้ำๆ ถ้าไม่ติดว่าคนอื่

บทที่ 464

เลื่อนตำแหน่ง

พอเซียวเหิงถึงสำนักฮั่นหลิน หนิงจื้อหย่วนก็มารอเขาที่ห้องทำงานแต่เช้า

พอเห็นเขาเดินเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งตัวไปคว้าแขนทั้งสองข้างแล้วยิงคำถามใส่รัวๆ “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกโจรจับตัวไป! เหตุใดถึงได้กล้าทำเรื่องชั่วๆ กันได้ลงคอ?!”

เรื่องที่ห

บทที่ 465

สามีภรรยาพบกัน

ฮ่องเต้ทำหน้าราวกับต้องการจะตรัสว่า ‘กะไว้แล้วเชียว’!

จวงไทเฮายังคงปฏิเสธหน้าตาย “ข้าเปล่านะ มีตอนไหนที่ข้าออกไปเล่นไพ่ไม่ได้”

ฮ่องเต้ยังคงยืนกราน “เช่นนั้นแปลว่าเสด็จแม่ไม่อยากตื่นเช้าสินะ”

จวงไทเฮา ‘นี่เจ้าหัวดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!!!’

กิจวัตรตื่นเช้าของจ