บทที่ 439

ความจริง

พู่กันในมือขององค์หญิงซิ่นหยางหยุดลง

อวี้จิ่นนวดน่องขาของกู้เจียวไปพลาง จ้องมององค์หญิงซิ่นหยางไปพลาง

อันที่จริงอวี้จิ่นเองก็ไม่แน่ใจว่าองค์หญิงซิ่นหยางรู้สึกอย่างไรกับนายน้อยกันแน่ จะว่าห่วงใย นางก็ใจแข็งไม่ยอมรับเขาเสียที จะว่าไม่สนใจ แต่นางก็ยังทุกข์ใจจนหมดสติไปเพราะเรื่อ

บทที่ 440

แตกพ่าย

กู้เจียวพยักหน้าให้อวี้จิ่น “ขอบคุณท่านนักที่บอกข้าเรื่องพวกนี้ เรื่องที่ท่านบอกข้าสำคัญยิ่งนัก”

“ตั่งไม้มาแล้วขอรับ!”

คนรถถือตั่งไม้กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามา

อวี้จิ่นตบ ลงบนหลังมือของกู้เจียวเบาๆ คนรถวางตั่งไม้ลงข้างกายกู้เจียว กู้เจียวย่ำลงบนตั่งไม้ขึ้นรถม้า

ระหว่างทางกลับ

บทที่ 441

แผนซ้อนแผน

ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน ด้านนอกก็มีเสียงลมหายใจแผ่วเบาดังขึ้น

“ผู้ใดกัน!” แววตาของฉีเฟยตื่นตระหนก พลันเล็งอาวุธลับออกไปทางด้านนอกทันที

“หยุดนะ!” หนิงอ๋องตะโกน

นั่นเหมือนปฏิกิริยาตอบสนองโดยจิตใต้สำนึกของเขา

ฉีเฟยได้ยินคนเป็นนายบอกให้เขาหยุด แต่เสียดายที่อาวุธลับถูกขว