บทที่ 403

ไล่ล่า

กู้เจียวหันไปมองตามสัญชาตญาณ

เห็นเพียงหญิงงามสวมชุมคลุมสีเขียวอ่อนเดินออกมา นั่นมิใช่ความงามดาษดื่น แต่เป็นความงามที่ให้ความรู้สึกเลอค่า ทว่าไม่ดูประเจิดประเจ้อ

ส่วนใบหน้ามีผ้าคลุมสีขาวสะอาดปกคลุม แต่ก็ยังเห็นเค้าโครงของสันจมูกโด่ง ดวงตาทั้งสองที่ถูกปีกหมวกบดบังนั้นแสนล้ำลึกแล

บทที่ 404

องค์หญิงซิ่นหยาง

“หลงอี!”

จนกระทั่งมีคนเรียกจากอีกฝั่งหนึ่ง องครักษ์หลงอิ่งถึงได้ยอมปล่อยตัวกู้เจียว

กู้เจียวไม่กล้าอยู่นานไปกว่านี้แม้แต่วินาทีเดียวนางรีบหนีไปในทันใด

เมื่อกู้เจียวกลับมาถึงตรอกปี้สุ่ย เซียวหลิวหลังก็กลับมาถึงบ้านหลังออกเวรจากสำนักฮั่นหลินแล้วเช่นกัน เขาอยู่ที่ริมบ

บทที่ 405

หักหน้า (1)

องค์หญิงซิ่นหยางรักสงบ บ่าวรับใช้ภายในเรือนจึงมีไม่มาก อีกทั้งโดยปกติแล้วจะรอกันอยู่ที่เรือนหน้า มีเพียงอวี้จิ่นกับองครักษ์หลงอิ่งที่มีสิทธิ์เข้าไปที่เรือนชั้นใน

อวี้จิ่นเดิมทีเป็นบุตรสาวสายตรงของตระกูลใหญ่ แตกต่างจากขุนนางหญิงที่เกิดในราชสำนัก นางสอบเข้ามาเป็นขุนนางที่จวนข