บทที่ 339

หนูน้อยกู้ (2)

นางไปหาแม่นางเหยา แม่นางเหยาสบายดีทุกอย่าง แค่...ครรภ์ดิ้นแปลกประหลาดนัก

“เอาแต่นิ่งไม่ขยับเลย ข้ากลัวไปหมดว่า...” คำพูดไม่เป็นมงคลแม่นางเหยาไม่ได้เอ่ยออกมา

กู้เจียวหยิบหูฟังออกมาฟังหัวใจของเด็กน้อยในครรภ์ “ปกติดี วางใจได้”

แม่นางเหยากลุ้มอยู่ค่อนวันแล้วเอ่ยอย่างน้อย

บทที่ 340

ตีแสกหน้า

กลางเดือนหก เมืองหลวงฝนตกหนักติดต่อกันห้าวันแล้ว บ้านช่องและไร่นาไม่น้อยน้ำท่วม กรมโยธาวิ่งวุ่นระบายน้ำออกจากเมืองหลวง แม้แต่คฤหาสน์ของจวงไทเฮายังต้องหยุดสร้างไว้ก่อน เพราะท่านโหวกู้ถูกเรียกตัวกลับมารับคำสั่ง

กรมพระคลังวุ่นกับการช่วยเหลือปวงชนฟื้นฟูการเพาะปลูก

ขุนนางสำนักฮั

บทที่ 341

พรสวรรค์ (1)

ขอทานชราแทบจะกระอักเลือดออกมา

เด็กสมัยนี้อารมณ์ร้อนเหมือนกันหมดหรือไร

ขอทานชราถลกแขนเสื้อขึ้น “มีปัญญาเจ้าก็มาเล่นกับข้าสักตาสิ! ข้าจะอ่อนข้อให้เจ้าเล่นก่อนเก้าตาเลย! หากเจ้าชนะข้าได้...ช่างเถอะ ไม่ต้องชนะข้าหรอก เสมอกันกับข้าได้จะนับว่าเจ้าชนะ! แล้วข้าจะให้เจ้าสิบตำลึงเ