บทที่ 307

ความจริงปรากฏ (1)

ฮ่องเต้พอเห็นกู้เจียวกำลังถือกรรไกรพลางทำท่าลับคมมาทางเขาสีหน้าก็พลันเปลี่ยน “ข้าไม่เอา!”

ไม่เอาก็ต้องเอาอยู่ดี

สิ้นเสียงฉับของกรรไกร กางเกงของฮ่องเต้ก็ถูกตัดขาดออกจากกัน กู้เจียวค่อยๆ ฉีกผ้าที่ชุ่มไปด้วยพระโลหิตออก

ฮ่องเต้สัมผัสได้ถึงความเย็นวาบทั่วพระเพลา และเริ

บทที่ 307

ความจริงปรากฏ (2)

ฮ่องเต้ตื่นขึ้นกลางดึก

พอฤทธิ์ยาชาคลายลง ความเจ็บปวดก็เข้ามาแทนที่

อวี้หยาร์ที่ยืนเฝ้าอยู่พอเห็นว่าฮ่องเต้ฟื้นขึ้นก็รีบไปตามกู้เจียวมาดู

กู้เจียวเอ่ยกับอวี้หยาร์ “เจ้าไปพักเถิด ไม่ต้องมาเฝ้าแล้ว”

“เจ้าค่ะ” จากนั้นอวี้หยาร์ก็เดินเข้าห้องตัวเองไป

กู้เจียวเปิดประ

บทที่ 307

ความจริงปรากฏ (3)

ตัดภาพไปที่จี้จิ่วอาวุโสที่กำลังนั่งคุกเข่าไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา

ฮ่องเต้บันดาลโทสะจนตัวสั่น “ช่างโอหังนัก! ถึงขั้นเล่นเป็นพ่อเราเลยหรือ! ฮั่วเสียน เจ้าอยากลงนรกใช่ไหม!”

“ฝ่าบาททรงอย่ากริ้วเลยพ่ะย่ะค่ะ ระวังแผลจะเปิดเอาพ่ะย่ะค่ะ” จี้จิ่วอาวุโสรีบเอ่ย

“ยังมีหน้ามาห่ว