บทที่ 312 ให้ความสำคัญ

จนกระทั่งค่อนคืนหลังฮ่องเต้จึงค่อยๆ สงบลง และจมดิ่งสู่ห้วงฝันหลับสนิทไป

ทว่าเหมือนว่าในห้วงฝันนั้น พระองค์ก็ยังได้ยินคนเรียกพระองค์ว่าหงเอ๋อร์อยู่

เสียงแล้วเสียงเล่าลอยเข้าโสตมา

พระองค์ยังรู้สึกถึงมืออบอุ่นจนร้อนที่จับมือพระองค์ไว้แน่น

ในที่สุดเมื่อพระองค์ตื่นขึ้นมาฟาก

บทที่ 313 โดนลอบสังหาร

เพราะอากาศร้อนอบอ้าว คุณหนูจำนวนไม่น้อยในสำนักบัณฑิตสตรีจึงเป็นไข้แดดติดต่อกันหลายวัน กู้เจียวจึงยุ่งเสียจนเท้าไม่ติดพื้น ไม่ได้เข้าวังไปเยี่ยมท่านย่ามาหลายวันแล้ว จึงยังไม่รู้เรื่องที่ท่านย่าล้มป่วย

“...ใช่ ไม่ต้องกินยา ดื่มน้ำแช่อวี๋ซิงเฉ่าก็พอ ผักคาวทองน่ะ ที่บ้านมีหรือไม

บทที่ 314 เจียวเจียวอันธพาล (2)

ก่อนที่ทั้งสองจะขึ้นรถ หนิงอ๋องได้ส่งองครักษ์นายหนึ่งไปแจ้งรุ่ยอ๋องที่วังหลวงแล้ว รุ่ยอ๋องมาจึงรออยู่หน้าจวนอย่างร้อนใจ

เห็นกู้เจียวอุ้มคนลงมา เขาก็สาวเท้าไปหาราวกับลูกธนู รับรุ่ยอ๋องเฟยจากอ้อมอกกู้เจียว

เขามองไปยังรุ่ยอ๋องเฟย ไม่ว่าอย่างไรก็ปิดความกังวลแววตาไม่มิ