บทที่ 192

พนัน

หลิ่วอี้เซิง “พนันอะไร”

กู้เจียว “พนันกันว่าจะมีสักวันที่ข้าจะได้เรียกเจ้าว่ามหาเสนาบดีหลิ่ว”

“มหาเสนาบดีหลิ่วอย่างนั้นรึ คนอย่างข้าน่ะนะ” หลิ่วอี้เซิงขันตัวเอง เขามีชีวิตอยู่อย่างหมูอย่างหมา ปล่อยให้คนเหยียบย่ำ ไม่ตายก็บุญนักหนาแล้ว

เขาหุบยิ้มลง “แล้วก็นะ แคว้นเจามีตำ

บทที่ 193

รีดไถพี่ชายนิสัยไม่ดี

กู้จิ่นอวี้มองพี่ใหญ่มอบของขวัญให้กู้เจียวอย่างคาดไม่ถึง ในใจนางพลันเกิดความไม่พอใจขึ้นมาเรื่อยๆ

นางส่งของขวัญให้พี่ใหญ่ไปมากมายเพียงนั้น สิ่งได้คืนมาก็แค่คำขอบคุณของเขาประโยคเดียวเท่านั้น อย่าคิดว่านางไม่รู้ว่าของขวัญวันเกิดทุกปีของนางมีอนุหลิงเป็นคนเตรียมไว้

บทที่ 194

ฝากตัวเป็นศิษย์

“แต่เจ้าจะต้องสอบขุนนางประจำฤดูใบไม้ผลิแล้วมิใช่รึ จะเอาเวลาที่ไหนมาสอนข้าเพิ่มเล่า เจ้ายังต้องการจะสอบให้ผ่านหรือไม่” เสี่ยวจิ้งคงไม่ใช่คนที่จะมาโดนเล่นงานง่ายๆ หรอกนะ

ประโยคนี้โดนใจกู้เจียวนัก ยามนี้สิ่งสำคัญที่สุดของครอบครัวคือการสอบขุนนางประจำฤดูใบไม้ผลิเดือนหน้