บทที่ 169

อาจารย์มาแล้ว

หลินเฉิงเย่กับเฝิงหลินมาถึงบ้านจึงได้รู้ว่าที่บ้านมีท่านปู่เพิ่มขึ้นมาคนหนึ่ง

เฝิงหลินฉงนไม่น้อย หญิงชราไม่ใช่คนป่วยโรคเรื้อนที่หมดสติสลบอยู่หน้าบ้านเจียวเหนียงกับลิ่วหลังตอนนั้นหรอกรึ

เหตุใดจึงมีปู่เพิ่มขึ้นมาอีกคนเล่า

เขากลับไม่ได้สงสัยว่าปู่คนนี้เป็นปู่ปลอมหรืออย่า

บทที่ 170

จุดธูป

เฝิงหลินนอนไปได้ไม่นานก็ปลุกหลินเฉิงเย่ให้ตื่น “ลุกเลิกนอนได้แล้ว ถึงเวลาไปจุดธูปแล้ว!”

หลินเฉิงเย่สะลึมสะลืออยู่พักใหญ่ “จุดธูปอะไร”

เฝิงหลินรีบกระโดดลงจากเตียงมาสวมเสื้อผ้าพลางเอ่ยว่า “เจ้าลืมแล้วรึ วันนี้เป็นวันแรกของปีใหม่ ตกลงกันแล้วว่าจะไปจุดธูปที่วัดผู่จี้ก่อนใครไง!”

บทที่ 171

.1 ไท่จื่อเฟยรับโทษ (1)

เซียวลิ่วหลังชักเท้ากลับจากสะพานเชือก

“จะไปหรือไม่ไปน่ะหา ถ้าไม่ไปก็หลบ!” ชายฉกรรจ์ด้านหลังคนหนึ่งผลักเซียวลิ่วหลังไปด้านข้างอย่างป่าเถื่อนไร้เหตุผล

“เฮ้ย! เจ้าผลักคนได้อย่างไร ลิ่วหลัง! ลิ่วหลังเจ้ารีบขึ้นไปเร็วเข้า” เฝิงหลินโดนฝูงชนเบียดจนขึ้นสะพานมาแล้ว เดิม