บทที่ 17 ระดู

“กรี๊ด” เซวียหนิงเซียงกรีดร้อง

ทันใดนั้น กู้เจียวหันกลับมาได้ทัน และถีบชายคนนั้นออกไป

เซวียหนิงเซียงอ้าปากค้างมองดูภาพตรงหน้า นี่กู้เจียวจัดการคนพวกนี้ได้หมดเลยด้วยตัวคนเดียวเลยหรือ!

กู้เจียวตบตีกับพวกอันธพาลเสร็จก็หอบตะกร้าเดินออกไป โดยที่ไม่ได้สนใจว่าเซวียหนิงเซียงอยู่ตรงนั้น ร

บทที่ 18 หน้าแดง

เซียวลิ่วหลังเดินทำหน้าเลิ่กลั่กออกไป

ในเรือนไม่มีน้ำตาลแดงตุนไว้ จะออกไปซื้อที่ตลาดก็ดึกแล้วร้านค้าปิดหมด จะเหลือก็แต่ต้องไปขอจากเพื่อนบ้าน

เซียวลิ่วหลังไม่เคยขอยืมของจากใครมาก่อน ยิ่งของอย่างน้ำตาลแดงยิ่งแล้วใหญ่

เขายืนอยู่ตรงใต้ชายคาเรือน รับรู้ความร้อนผ่าวที่พวงแก้ม

จากน

บทที่ 19 อัจฉริยะ

พอกินข้าวเสร็จ ทั้งสองกลับเข้าไปในสำนัก ปรากฏว่ามีคนแจ้งว่าห้องพักของพวกเขาเกิดถล่มลงมา

“ถล่มไปตอนไหนรึ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยถาม

หนึ่งในนักเรียนเอ่ยตอบ “หลังจากที่พวกเจ้าออกไปไม่นาน ห้องนั้นก็เกิดถล่มลงมา มีหลายคนเห็นว่าพวกเจ้าเดินไปทางห้องนั้น เลยนึกห่วงว่าพวกเจ้าจะติดอยู่ในนั้น”