บทที่ 150 ปกปิดความผิด

กู้เจียวไม่รู้มาก่อน นางแค่ใช้วิธีเดาเอาเท่านั้น

ป้ายตราแผ่นนั้นเซวียหนิงเซียงเป็นคนเก็บได้ตอนที่เซียวลิ่วหลังเป็นลม หลวงพี่เหม่ยกับองค์หญิงสามต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ตรานั้นเป็นของเซวียนผิงโหว ไม่ผิดแน่นอน

แถมคนตรงหน้ายังเรียกเขาว่าท่านชายด้วย

พอเอาเรื่องราว

บทที่ 151.2 เอาคืน (2)

หลังจากนั้น

รองหลี่บ่นอุบอิบ “ไม่น่านะ นี่เขาเอาข้อสอบไปซ่อนไว้ที่ไหนกัน”

และในตอนนั้นเองที่รองหลี่กำลังจะเดินมาที่เสาต้นนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากห้องโถง

รองหลี่มือไม้สั่นรีบยัดกระดาษต่างๆ เก็บเข้าที่เดิม แล้วรีบเดินออกไปด้านหน้า จัดแจงชุดของตน ทำท่าเหมื

บทที่ 152 จี้จิ่วหนุ่ม

ราชครูจวงตำหนิรองเจิ้งจบก็กลับไปยังห้องหนังสือเพื่อปลอบพระทัยฝ่าบาท

แผนที่เขาใช้คือจะไม่ปฏิเสธว่ารองเจิ้งทำผิด แต่น้ำใสย่อมเห็นตัวปลา เห็นเรื่องลับลมคมในดีกว่ามองไม่เห็น ยิ่งไปกว่านั้นนี่ก็เป็นคดีเก่าของเมื่อหลายปีก่อนแล้ว ยามนี้รองเจิ้งไม่ได้ปรากฏพฤติกรรมเลวทรามพรรค์นั้