บทที่ 12 รักษา

ตั้งแต่ไม่ได้ท่องราตรี ทุกวันนี้กู้เจียวตื่นเช้าเสียยิ่งกว่าไก่

ฟ้ายังไม่ทันสาง เธอก็คว้าถังน้ำเดินออกมาจากบ้านมาแล้ว

เธอเดินมาถึงบ่อน้ำเก่าของหมู่บ้านเพื่อตักน้ำ

เหล่าชาวบ้านเองก็ตื่นแต่เช่า เวลาเดียวกันมีเหล่าป้าและลูกสะใภ้กำลังตักน้ำอยู่ริมบ่าอ

ผู้คนหันมามองด้วยความตื่นตะล

บทที่ 13 รักษาขา

เฝิงหลินเดินออกมาอย่างผิดหวัง ขณะกำลังจะเดินออกจากโถงใหญ่ไป ก็ได้ยินน้ำเสียง

นอบน้อมดังขึ้นตรงหน้า “คุณท่านชายมาหาหมอหรือขอรับ”

“เอ๊ะ” เฝิงหลินชะงักไป หันไปมองอีกฝ่าย คนผู้นั้นเป็นชายหนุ่มในชุดเสื้อผ้าหรูหรา ท่าทาง

น่าเกรงขาม ทว่ากลับพูดจาอ่อนน้อม

เฝิงหลินไม่รู้จักเขา “ท่านค

บทที่ 14 ทดแทนบุญคุณ

ในที่สุดกู้เจียวเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเขาและกู้เสี่ยวซุ่นถึงเข้าขากันขนาดนั้น เพราะพวกเขามีระดับมันสมอง

ที่เท่ากันนี่เอง

วันนี้กับข้าวที่กู้เจียวปรุงคือไก่ป่าตุ๋นเห็ดหอม รสชาติหอมกรุ่นละมุนลิ้นและเนื้อสัมผัสของไก่ป่าที่เด้งดึ๋งสู้ฟัน นางใช้เวลาเคี่ยวตุ๋นอยู่สองชั่วยามจนทุกอย่าง