บทที่ 48

-2 กอดปลอบผมหน่อย ได้โปรด

ผู้จัดการสาขาหาทางเอาตัวรอดจากบรรยากาศอันดุเดือด ส่วนประธานก็รีบลุกตามด้วยใบหน้าที่ยังอยากมีชีวิตรอด

“ทนายรยูครับ ผมจะออกไปสูบบุหรี่หน่อยนะครับ”

“ครับ เชิญเถอะ”

“อ้า ต้องรีบเลิกบุหรี่แล้ว…”

“นั่นสินะครับ”

ประตูปิดลง ก็เหลือแต่ความเงียบ

“จิ๊ พวกใช้ไม่ได้”

จีฮวันแ

บทที่ 49

-1 เราเป็นอะไรกัน

อยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าซีดเหงื่อท่วมแบบนี้ แล้วนี่มาหาฉันเหรอ… แต่อึนคังไม่ถามอะไร ได้แต่กอดจีฮวันเอาไว้เงียบๆ

คนที่เคยเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่มีหลุดเสมอ เวลานี้นั่งคุดคู้ในสภาพยับเยินอยู่หน้าบ้าน อึนคังไม่ถามไม่ซักไซ้ และรู้สึกสงสาร

จีฮวันที่อยู่ในอ้อมกอดของอ

บทที่ 49

-2 เราเป็นอะไรกัน / บทที่ 50-1 เราเป็นคู่นอนกันงั้นหรือ