บทที่ 36

-2 ติดมากระทั่งโรคจุ้นไปทั่ว / บทที่ 37-1 หัวโบราณแล้วนอนกับฉันทำไม

บทที่ 36

-2 ติดมากระทั่งโรคจุ้นไปทั่ว

จีฮวันขัดจังหวะอย่างสุภาพ อยากให้หยุดพูดเสียทีและอ้าปาก จากนั้นจึงยัดปรอทเข้าปากให้อึนคังอมไว้ และโลกก็เงียบสงบ

ชางซอกจ้องปรอทวัดไข้ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย มือก็ลูบศีรษะของอึนคังไปด้วย

พ่อลูบหัวลูกที่อายุปาเข้าไปสามสิบแล้วด้วยสีหน้าที่เปี่ยมด้วยความไม่สบายใจ เป็น

บทที่ 37

-1 หัวโบราณแล้วนอนกับฉันทำไม

อึนคังยิ้มสดใส ไม่ได้รู้ถึงข้างในที่เหงื่อแตกพลั่กของจีฮวัน

“อะไรเหรอคะ นั่นอะไรเหรอ”

จะอะไรยัยคนนี้! ก็เสื้อในคุณไงเล่า! เสื้อในที่คุณถอดโยนไว้ใต้เตียงบ้านผม! ไม่สิ ความจริงคือถูกถอดโยนไว้ต่างหาก

หัวใจที่เต้นทะลุเสียดฟ้ากลับมาสงบลง จีฮวันดึงเก้าอี้มานั่ง

“ไม