บทที่ 50-2 เราเป็นคู่นอนกันงั้นหรือ

แค่นั้นจริงๆ หรือ แค่เจอกัน ต้องตากัน นอนกันแล้วก็แยกจากกันเหมือนไม่มีอะไร พูดจาสุภาพทำงานด้วยกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอไฟติดอีกรอบ…ก็แค่กัดและดูดแค่นั้น?

“เดี๋ยวครับคุณนักเขียน”

แต่อึนคังไม่ยอมหยุด

“คุณนักเขียนหยุดก่อน อ้า โกอึนคัง!”

จีฮวันจับมือของอึนคังที่กำ

บทที่ 51 นายชอบผู้หญิงคนนั้น

จีฮวันที่เพิ่งกระดกแก้วโซจูเข้าปากถือแก้วค้างไว้ตัวแข็งไปแล้ว สีหน้าช็อกและเต็มไปด้วยความกลัว

ซอกยองดึงแก้วในมือจีฮวันออก แม้แก้วจะหายไป มือของจีฮวันก็ยังค้างอยู่ที่ปาก ซอกยองจับมือเพื่อนวางลงบนโต๊ะ

สายตาของจีฮวันที่มองมืออย่างไร้สติเลื่อนมาหยุดที่แก้วโซจู และย้ายมายังตา

บทที่ 52-2 คว้าความรักมาให้ได้ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า

อึนคังที่ตั้งใจทำงานอยู่ในห้องทำงานละมือจากคีย์บอร์ดพลางบิดขี้เกียจ

“อ้า!”

ขณะที่ใช้มือทุบไหล่ มือถือที่วางเอาไว้บนโต๊ะก็ดังติ๊งขึ้นมา

[นอนหรือยังครับ]

จีฮวันส่งมา อึนคังดูเวลา ตีสองแล้ว มีอะไรเวลานี้ หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น เธอรีบตอบกลับไปทัน