บทที่ 36-2 ติดมากระทั่งโรคจุ้นไปทั่ว

จีฮวันขัดจังหวะอย่างสุภาพ อยากให้หยุดพูดเสียทีและอ้าปาก จากนั้นจึงยัดปรอทเข้าปากให้อึนคังอมไว้ และโลกก็เงียบสงบ

ชางซอกจ้องปรอทวัดไข้ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย มือก็ลูบศีรษะของอึนคังไปด้วย

พ่อลูบหัวลูกที่อายุปาเข้าไปสามสิบแล้วด้วยสีหน้าที่เปี่ยมด้วยความไม่สบายใจ เป็นภา

บทที่ 37-2 หัวโบราณแล้วนอนกับฉันทำไม

จากูที่เห็นจีฮวันดีใจ ดิ้นสุดแรง อยากจะมาหาเขา

“ชอบเขาขนาดนั้นเลยเหรอ หืม? ท่าทางจากูจะจำคุณพีบีได้ ดิ้นขอให้กอด เจ้านี่ชอบคนมากเลยน่ะ”

“พ่อ อย่าปล่อยจากูลงมานะคะ คุณพีบีเขาไม่ชอบหมา”

“เอ่อ คือ”

“งั้นเหรอ ไม่ชอบหมางั้นหรือเนี่ย แต่คุณพีบีเขารู้จักกับจากูมาก่อนแล้

บทที่ 38-2 แค่บอกว่าดี ทั้งตัวก็เหมือนจะละลาย

[พ่อชมว่าเป็นคนหนุ่มที่มีมารยาทมากๆ สุภาพ เรียบร้อย ขอบคุณมากที่ซื้อโจ๊กกับยามาให้เต็มเลย หัวอกพ่อแม่ก็แบบนี้แหละเนอะคะ ลูกตัวเองไม่สบาย ก็รู้สึกขอบคุณคนที่มาเยี่ยมมากๆ พ่อยังชมอีกว่าคุณพีบีหล่อ ผอมสูง แค่เห็นก็สบายตา แหม พ่อกับฉันนี่สเปกเรื่องรูปร่างหน้