บทที่ 15

การหนีนั้นน่าละอายและไม่ช่วยอะไร

อึนคังได้ยินชัดเจน

กรอดเสียงกัดฟัน

สายตาราวกับแสงเลเซอร์พุ่งออกมาจากดวงตาใต้ขนตาหนา

อึนคังรู้สึกได้อย่างแน่ชัดถึงความโกรธที่พลุ่งพล่าน สองมือที่กำสมุดกับกระดาษโพสต์อิทสั่นหงึกๆ

แล้วอึนคังก็ตัดสินใจแล้วว่าเธอจะหนี!

ร่างกายที่มักจะตัดสินเร็วกว่าสมอง ขยับอย่า

บทที่ 16

-1 การพบกันของโรคกลัวแมวและโรคเกลียดหมา

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก…

พอจีฮวันรับรู้ว่าเสียงที่ดังรอบหูคือเสียงหัวใจของตัวเองก็ตกใจ

“ออกหมดหรือยังคะ”

อึนคังถามออกมา แต่จีฮวันยังคงจ้องใบหน้าเธอ

“เอ่อ ยังครับ ยังไม่หมด”

จีฮวันหลบสายตาอึนคัง รีบเช็ดหน้าเพื่อไม่ให้ถูกจับได้ อึนคังพยักหน้า

“ฉันเข้าใจค่

บทที่ 16

-2 การพบกันของโรคกลัวแมวและโรคเกลียดหมา / บทที่ 17-1 ความรักนั้นอาจเป็นโรค