บทที่ 2 ไม่เคยเห็นชายโสดทำหมันหรือไง

หญิงสาวกัดริมฝีปากหน้าซีดเผือด ไม่อาจละสายตาจากเอกสารการทำหมันได้เลย

“เคยได้ยินเรื่องการทำหมันใช่ไหมครับ แต่ดูเหมือนคุณจะยังไม่รู้ชัดเจนเท่าไหร่ ผมจะอธิบายแบบรวบรัดให้ฟังนะครับ จากในสารานุกรม ก็คือการผ่าตัดท่อน้ำเชื้อของผู้ชาย โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อคุมกำเนิดและป้องกันการติดโรค ถ้าให้อธิบายวิธีผ่าตัดสั้นๆ ก็คือ หลังจากฉีดยาชาที่ถุงอัณฑะ ก็จะทำการกรีดเล็กๆ เหนือท่อน้ำเชื้อ หนีบท่อทางเดินของเชื้ออสุจิทั้งสองด้วยคีมแล้วทำการตัด และจี้บิดปลายท่อทั้งสองข้างที่ตัดออกด้วยไฟ ควบคุมขนาดนี้ ความผิดพลาดที่น้ำอสุจิจะไหลออกมานั้นแทบจะไม่มีเลยนะครับ”

เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน ประหนึ่งเจ้าตัวเป็นศัลยแพทย์ระบบทางเดินปัสสาวะที่อธิบายวิธีผ่าตัดทำหมันแก่คนไข้ที่กำลังจะทำหมัน ระหว่างนั้นก็ทำท่าฉีดยาและใช้กรรไกรตัดไปด้วย ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งตกใจ

“รู้ใช่ไหมครับว่าผลลัพธ์ของการทำหมันคืออะไร นั่นก็คือ ‘การคุมกำเนิด’ ถึงเป้าหมายสุดท้ายของการผ่าตัดทำหมันจะเป็นการคุมกำเนิด แต่ที่เข้าใจผิดกันมากที่สุดคือคิดว่าทำหมันแล้วจะไม่ท้องทันที นั่นไม่ใช่ หลังจากผ่าตัดแล้วจะยังมีน้ำอสุจิเหลือค้างอยู่ และจะยังไหลออกมาเวลามีเพศสัมพันธ์หลังผ่าตัด ยังต้องใช้วิธีคุมกำเนิดด้วยถุงยางอนามัยต่อไปอีกสิบถึงยี่สิบครั้ง ไม่งั้นอาจเกิดการทะเลาะกันใหญ่โต ว่าผู้ชายป้องกันเรียบร้อยแต่ทำไมผู้หญิงยังท้อง แล้วจะกลายมาเป็นหวาดระแวงในตัวผู้หญิงอีกใช่ไหมล่ะครับ แม้การผ่าตัดจะสำเร็จด้วยดี เวลาผ่านไป อายุมากขึ้น ส่วนต่างๆ ที่ผ่าตัดอาจมีการเสื่อมเล็กๆ น้อย ทำให้อสุจิออกมาใหม่ ถ้าผ่าตัดเกินสิบปีไปแล้ว อยู่ๆ อาจมีลูกหลงโผล่มาก็เป็นได้ คุณก็อาจจะเคยได้ยินเรื่องแบบนี้ จริงๆ ถึงจะบอกว่าทำหมันแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำคนอื่นท้องไม่ได้ แต่สำหรับกรณีของผม ไม่ต้องเป็นห่วงเลย ผมเพิ่งผ่าตัดเหมือนกับวิธีที่บอกไปเมื่อสี่ปีก่อน และไปรับการตรวจเป็นประจำทุกหกเดือน ร่างกายผมเป็นหมันแน่นอน และการใช้ถุงยางก็เป็นการป้องกันสองเท่า”

หญิงสาวจ้องมองจีฮวันที่อธิบายการทำหมัน มีกระทั่งยกตัวอย่างประกอบด้วยน้ำเสียงชัดเจนราวกับกำลังพรีเซนต์งานในห้องประชุมด้วยใบหน้าตกตะลึง

“เป็นไงครับ พอเข้าใจแล้วใช่ไหม ถ้างั้นก็ขอนั่นคือด้วยครับ”

หญิงสาวอึ้ง โยนเอกสารเหมือนกับสะบัดแมลงที่ติดมืออยู่ทิ้ง จีฮวันพับเอกสารเก็บใส่ซองอีกครั้ง

“มีอะไรสงสัยอีกไหมครับ”

ถึงจะถามตามมารยาท แต่สิ่งที่จีฮวันหวัง คือให้หญิงสาวลุกออกไปเงียบๆ ก่อนที่จะได้อับอายมากไปกว่านี้

แต่ดูท่าเธอจะไม่คิดแบบนั้น หญิงสาวที่จ้องมองใบหน้าของจีฮวันอย่างอึ้งๆ อ้าปากอย่างยากลำบาก

“ทะ ทำไม ในเมื่อคุณก็ยังไม่ได้แต่งงาน แต่กลับไปทำหมันแบบนั้น…”

“จุดประสงค์ของการไปทำหมันเพื่ออะไรล่ะครับ แน่นอนว่าเพื่อไม่ต้องการมีลูกใช่ไหม จำที่ผมบอกตั้งแต่ตอนพบกันครั้งแรกได้รึเปล่าครับ ว่าผมไม่คิดจะแต่งงาน และไม่ต้องการเด็ก ดังนั้นนี่ก็เป็นวิธีป้องกันที่แน่นอนเพื่อหยุดโศกนาฏกรรมที่อาจเกิดขึ้นได้ไงครับ”

“เฮ้อ…”

ท่ามกลางเสียงถอนใจสั้นๆ ของหญิงสาว บ่งบอกถึงความอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อ ตกใจ ผสมปนเปกัน

“ดังนั้นผมเลยอยากบอกว่า เด็กที่คุณซูจองว่าอยู่ในท้อง อัตราความเป็นไปได้ที่จะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของผม มีความเป็นไปได้ต่ำเป็นอย่างยิ่ง”

ริมฝีปากของหญิงสาวสั่นระริก

“แล้วทำไมถึงเอามันมา หรือคุณรู้ว่าฉันจะคุยเรื่องท้อง เลยเตรียมเอกสารนี้เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว”

“ผมทำงานที่ต้องพบเจอผู้คนมากมาย อยากบอกว่าความรู้สึกไวกว่าคนอื่นก็ได้ ตอนที่คุณโทรมาเสียงเครียดบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ไม่รู้ทำไมผมถึงได้ก็อยากเตรียมสิ่งนี้มาด้วยก็ไม่รู้นะครับ”

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น

“ไม่อยากจะเชื่อ”

“อะไรครับ”

“ชายโสดที่ยังไม่แต่งงานเนี่ยนะจะทำหมัน ไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้มาก่อน!”

“ก็มีนี่ไงครับ”

จีฮวันยักไหล่ หญิงสาวจ้องจีฮวันด้วยสีหน้าที่มองว่าแกมันผู้ชายเฮงซวยที่สุดในโลก ขนาดเช็คเอกสารด้วยสองตาแล้ว สีหน้ายังไม่เลิกกังขา

“ขนาดเมียคลอดลูกไปแล้วสองสามคน ขอร้องให้ทำเพราะกังวลใจ พวกผู้ชายส่วนใหญ่ยังไม่อยากทำจะเลย บอกว่ามันทำให้กำลังวังชาลดลง ชายโสดที่ไหนจะสมัครใจทำหมันเอง”

เสียงของหญิงสาวค่อยๆ สูงขึ้น ราวกับเป็นโซปราโนเอกการขับร้อง เพิ่มความสูงต่ำอีกหน่อยนี่ยังกะร้องเพลง

“หรือจะให้ผมติดต่อหมอที่ผ่าตัดให้ไหมล่ะครับ ต้องทำขนาดนั้นถึงจะเชื่อใช่ไหม”

เขาดูนาฬิกา

“ห้าโมงครึ่งแล้ว วันเสาร์ ตอนนี้โรงพยาบาลปิดแล้ว เอาไงดี วันจันทร์ไปโรงพยาบาลด้วยกันไหมครับ”

หญิงสาวกัดริมฝีปากสีหน้าฉุนเฉียวเกินทน ดวงตาที่เคยมีน้ำตาอย่างใสซื่อบริสุทธิ์ก่อนหน้านี้ แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาในชั่วพริบตา

“พวกผู้ชายไม่ยอมใส่ถุงยางเพราะบอกว่าทำให้ความรู้สึกทางเพศลดลง เลือกที่จะปลอดปล่อยอารมณ์เต็มที่แทบทั้งนั้น แต่พอทำผู้หญิงท้องก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ ไม่มีความรับผิดชอบแม้แต่ขี้เล็บ แต่นี่ยอมทำแม้กระทั่งไปทำหมันก่อน ป้องกันไม่ให้ผู้หญิงท้อง ผู้ชายที่ทำเพื่อผู้หญิงแบบนี้มีที่ไหนในโลก!”

อืม เป็นแบบนี้เองสินะ จีฮวันขมวดคิ้วกับหน้าใสซื่อของหญิงสาวที่บัดนี้หายไปจนหมดแล้ว

หญิงสาวที่โกรธจนสติแตก ทิ้งคอนเซ็ปต์หญิงสาวครอบครัวดีมีฐานะและได้รับการอบรมอย่างดีไปในพริบตา

เสียงซุบซิบและสายตารอบตัวจ้องมองมาที่หญิงสาวที่พ่นคำด่าหยาบคายออกมาจากปากโดยไม่ได้ยั้งคิดเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จีฮวันก็โดนด้วยเช่นกัน

“ท่าทางคุณจะเข้าใจอะไรผิดไป ผมไม่ได้ทำเพื่อผู้หญิง ผมทำเพื่อตัวเอง ผู้ชายทั้งโลกอาจจะปล่อยอสุจิตัวเองไปทั่วโดยไม่อนาทรร้อนใจ แต่พวกที่อายุยังน้อย ยังไม่ได้แต่งงาน แต่เกลียดเด็กเหมือนผมก็มีเยอะ อย่ามั่นใจว่าความต้องการในการขยายพันธุ์เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ทั้งเจ็ดพันล้านคนเลยดีกว่าครับ”

หญิงสาวสบถออกมาด้วยใบหน้าฉุนเฉียว

“อวดดีนักนะ”

“ไม่ใส่ถุงยางเพราะหมดอารมณ์ แถมยังบังคับตัวเองไม่ให้ปล่อยในไม่ได้ คนที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้เป็นพ่อเด็กสินะครับ หรือไม่รู้ว่าพ่อเด็กเป็นใคร”

ใบหน้าของหญิงสาวไร้สีเลือด

“ไอ้พวกที่ไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้ยอมแต่งงาน แต่ไม่มีทางยอมจ่ายค่าทำแท้งให้สินะ”

ความคิดแวบขึ้นมา จีฮวันลูบคางขณะจ้องหญิงสาวด้วยแววตาสงสัย

“ก่อนเจอผม คุณรู้ว่าตัวเองท้องอยู่แล้ว ใชไหม”

หญิงสาวตกใจ ตอบตะกุกตะกัก

“พะ พูดอะไรน่ะ ฉะ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง”

“ตอนเจอกันครั้งแรก ผมก็เปิดเผยกับคุณว่าเป็นคนรักความโสด เชื่อคำพูดคุณที่เห็นดีด้วยและไม่คิดจะแต่งงาน เลยยอมคบคุณ เพราะไม่อยากให้มาบีบบังคับให้แต่งงาน แล้วเด็กก็โผล่มา ถ้าผมเป็นมนุษย์ที่จะเป็นจะตายกับความรับผิดชอบ หรือโง่เชื่อว่าเป็นลูกตัวเอง ก็คงจะตัดสินใจแต่งงาน ถึงแต่งไม่ได้ ดื้อดึงไปก็อาจจะไถเงินมากมายเป็นข้ออ้างค่าทำแท้ง จะแต่งงานหรือทำแท้ง ดูยังไงคุณก็มีแต่ได้ประโยชน์จริงไหม ดังนั้นถึงได้เลือกผมสินะ”

จีฮวันถามซ้ำๆ และจ้องมองราวกับสอบสวน ใบหน้าของหญิงสาวขาวจนเขียว ดูน่าสงสาร

“จะการแต่งงานหรือว่าเงิน คุณคิดว่าจะได้ตามต้องการง่ายๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ นี่ คุณชเวซูจอง ถ้าคิดจะหลอกผม คุณต้องใช้หัวมากกว่านี้หน่อยนะครับ แค่นี้คิดว่าจะสำเร็จหรือไง มีผมให้เข้าไปทำที่ร้านเสริมมาซะสวย แต่ไม่มีสมองบ้างเลยเหรอ”

หญิงสาวตัวสั่นหงึกๆ ลุกพรวดขึ้น

“คะ คนบ้าอะไรเนี่ย! ไอ้โรคจิต!”

หญิงสาวที่ลุกพรวดขึ้น สาดแก้วชาที่เย็นแล้วในมือไปที่เขาแล้วออกจากร้านไป โวะ! หนูพอถูกต้อนให้จนมุม ก็เลยหันมากัดแมว

ได้กลิ่นชาสมุนไพรที่เย็นลงแล้ว เขาแค่นหัวเราะตัวเปียกโชก ใครกันแน่ที่สมควรเป็นคนโกรธ คนผิดกลับเป็นฝ่ายโกรธเสียนี่ ไม่รู้โกรธเพราะขายหน้าที่โดนจับได้ง่ายๆ หรือตกใจที่รู้ความจริงว่าเขาทำหมันแล้วกันแน่

ผู้หญิงคนนั้นอาจลืมเสียสนิทว่าตัวเองเป็นฝ่ายโกหก แล้วมาหาว่าจีฮวันเป็นพวกโรคจิต เพราะแค่เขาเป็นหนุ่มโสดที่ไปทำหมัน ทำให้ตัวเองเป็นผู้เสียหาย เพราะจะได้ไม่ต้องขายหน้าและเสียศักดิ์ศรี

เขาเคยคบผู้หญิงมาประมาณห้าครั้ง และการคบครั้งที่ห้าก็ไปโรงแรม รูปร่างหน้าตาดี น้ำเสียงเธอสดใสถูกใจจีฮวัน อ่านหนังสือเยอะ ทำลายอคติที่ว่าพวกที่มีความสามารถทางศิลปะไม่มีสมอง สดใสและน่าประทับใจ เพราะรักชีวิตโสดทั้งคู่ เลยคิดว่าน่าจะคบกันได้ โดยไม่ต้องถูกบีบคั้นให้แต่งงาน ไม่นึกเลยว่าจะจบเละเทะแบบนี้

* * *

จีฮวันกลับมาบ้านด้วยจิตใจที่เหนื่อยล้าเกินบรรยาย เขายืนเหม่ออยู่หน้าลิฟต์ที่จอดรถชั้นใต้ดิน อยากร้องไห้ ลิฟต์ที่เคยเป็นปกติดันมาเสียและกำลังซ่อมอยู่

“อีกประมาณชั่วโมงกว่าถึงจะเสร็จครับ”

จากคำบอกเล่าของช่าง ทำเอาจีฮวันกล้ำกลืนอาการคลื่นไส้ที่พุ่งขึ้นมาอย่างยากเย็น ขารู้สึกหนักขึ้นมา การเดินจากที่จอดรถชั้นใต้ดินขึ้นไปถึงชั้นสิบสี่นั้นไกลมาก จะกินมื้อเย็นรอที่ค็อฟฟี่ช็อปก็ได้ แต่ตอนนี้เขาไม่คิดจะกินอะไร ใจอยากแต่จะรีบกลับห้องไปพักผ่อนเท่านั้น

อยากอาบน้ำอุ่นๆ ดื่มไวน์สักแก้ว นั่งกอดจีองบนเก้ากี้โยก ฟังเสียงจีองที่ส่งเสียงครืดคราดๆ อย่างอารมณ์ดี

สุดท้ายจีฮวันก็เริ่มเดินขึ้นบันได เขาเกลียดการที่เหงื่อไหลโดยไม่ได้อยู่ในชุดออกกำลังกายและรองเท้ากีฬา แต่มันไม่มีทางเลือก

วันนี้ทำไมบันไดถึงได้ยาวและชันขนาดนี้ จีฮวันที่หอบขณะไต่มาถึงชั้นสิบสี่ กดรหัสประตูเข้าบ้าน จังหวะที่กำลังจะเปิดประตู อยู่ๆ ก็มีใครบางคนมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขาจากด้านหลัง

“เฮ้ย!”

จีฮวันตกใจ ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

จีฮวันตัวสั่นหันกลับไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่

“ชะ ช่วยด้วยค่ะ ได้โปรด…”

บทที่ 3 ใครมาอึในบ้านฉัน

มองไม่เห็นใบหน้าของหญิงสาว เพราะเธอก้มหน้าอยู่ ผมเปียกเหงื่อยุ่งเหยิงปกคลุมหน้าผาก ใบหน้าที่มองเห็นแวบๆ ระหว่างเส้นผมขณะผงกศีรษะขมวดมุ่น

หญิงสาวกุมท้องไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างขับแขนจีฮวันไว้ แรงและนิ้วที่จับแทบจะแทงทะลุเข้าไปในแขนเขา

เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ได้โดนโจรหรือขโมยจู่โจมจากด้านหลัง ความตกใจก็ลดลงอย่างรวดเร็ว และความงงงวยก็เข้ามาแทนที่

“ปะ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“ได้โปรด ชะ ช่วยฉันด้วย อึก!”

หญิงสาวกัดริมฝีปากพลางส่ายหน้า ใบหน้าซีดขาวดูเจ็บปวดกับเสียงร้องทรมานทำเอาจีฮวันสติแตก หรือจะไส้ติ่งอักเสบ!

“ผมจะโทร 119 ให้นะครับ”

ขณะที่จีฮวันหยิบมือถือออกมา หญิงสาวก็ผลักเขาวิ่งพรวดพราดเข้าไปในห้อง เรื่องเกิดขึ้นในชั่วเสี้ยวพริบตา จีฮวันยังไม่ทันได้ยื่นมือออกไปห้ามเลยด้วยซ้ำ

“ฮะ เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน! นั่นห้องผม!”

จีฮวันที่อึ้งไปแป๊บได้สติรีบวิ่งตามเข้าไป แต่ก็ไม่เห็นหญิงสาวแล้ว มีเพียงรองเท้าของเธอข้างหนึ่งตกอยู่ที่พื้นหน้าประตู อีกข้างตรงทางเข้าห้องรับแขก

“นี่มันอะไรกัน เฮ้! คุณ! อยู่ไหนน่ะ! เข้ามาทำอะไรในห้องคนอื่น!”

จีฮวันร้องตะโกนขณะเดินเข้าไปในบ้าน แวบหนึ่งที่ผ่านทางเดินที่เชื่อมจากประตูไปยังห้องรับแขก ก็ได้ยินเสียง ‘โครก ตูมมม!’ ราวกับคำตอบดังมากระทบแก้วหู

จีฮวันชะงัก หันขวับไปมองสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ที่มาของเสียงที่ได้ยินกะหูนั่น มาจากห้องน้ำที่อยู่ด้านขวาของทางเดิน

เสียงราวฟ้าฟาดนั่น คิดแล้วก็คล้ายเสียงนั้น จีฮวันส่ายหน้าอย่างหวาดผวา

“คงไม่มั้ง”

ไม่น่าจะใช่ ไม่หรอก เขาทุบประตุห้องน้ำปังๆ

“นี่คุณ! อยู่ในนั้นใช่ไหม”

“ค่ะ…”

หญิงสาวตอบเสียงอ่อย

“เข้ามาทำอะไรในห้องคนอื่น! รีบออกมาเดี๋ยวนี้เลยครับ!”

“ขะ ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ แต่ฉันปวดท้อง ปวดมาก!”

และเสียงป้าดที่ได้ยินต่อมาก็แทนคำอธิบายได้เกินพอ

เฮือก! ปากของจีฮวันอ้าค้าง

“ขอโทษมากๆ เลยนะคะ ขอโทษด้วยจริงๆ ฮือ จริงๆ ฉันไม่ใช่คนแบบนี้ อ้า อื้อ!”

แล้วเสียงระเบิดก็ดังกลบเสียงร้องของหญิงสาวสนั่นบ้าน ปู้ด! ป้าด แพร่ด!

จีฮวันยืนตัวแข็งหน้าห้องน้ำ คิดอะไรไม่ออก ราวกับวงจรทุกอย่างหยุดชะงัก เบื้องหน้ามืดมิด ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า

“เมี้ยว”

สิ่งที่ดึงสติของจีฮวันกลับมาคือเสียงร้องของจีอง จีฮวันถึงได้กะพริบตา เบื้องหน้าที่ดำมืดค่อยๆ กลับมาสว่างอีกครั้ง เห็นเจ้าก้อนต๊อกกระจุ๋มกระจิ๋มกับใบหน้าน่ารักที่เอียงคอมอง

และเสียงป้าด ตู้ม ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

จีฮวันเกิดอาการคลื่นไส้ขึ้นมาทันที

อ้า นี่ไม่ใช่ความฝันหรือภาพหลอน แต่มันคือเรื่องจริง ตอนนี้มีผู้หญิงที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าเข้ามานั่ง… อยู่ในห้องน้ำบ้านเขา พฤติกรรมที่แค่จินตนาการก็น่ากลัวเกินกว่าจะเติมคำนั้นใส่ลงไป

“แฟ่! เมี้ยว!”

สมกับเป็นแมวที่เฉลียวฉลาดและประสาทไว จีองกระวนกระวายส่งเสียงร้องพร้อมกับตะกุยประตูห้องน้ำ จีฮวันคว้าเอาจีองพุ่งตัวไปยังห้องหนังสืออย่างรวดเร็ว และเปิดเสียงเครื่องเล่นเพลง

เสียงเครื่องเล่นเพลงถูกเปิดให้ดังกลบเสียง ‘ปู้ด’ ‘ป้าด’ ‘ปึ๊ด’ ‘แพร่ด’ ที่ชวนให้นึกไปถึงการกระทำ ‘นั้น’ จีองตกใจตาโต

“เมี้ยว!”

“ไม่เป็นไรนะจีอง ไม่เป็นไร ไม่มีอะไร ไม่เป็นไรนะ”

จีฮวันนั่งกอดจีองไว้บนเก้าอี้โยก ความจริงการโอบกอดและลูบขนเพื่อปลอบจีองที่ตื่นตระหนกก็เหมือนเป็นการปลอบตัวเองด้วย

“จีอง ตั้งแต่พ่อเกิดมา พ่อก็เพิ่งเข้าใจคำว่า เหมือนฟ้าผ่าในวันท้องฟ้าปลอดโปร่งเป็นครั้งแรกนี่แหละ พ่อเพิ่งรู้เลยนะเนี่ยว่าจิตใจของผู้เสียหายที่โดนกระชากกระเป๋าไปมันเป็นยังไง สถานการณ์แบบนี้มันอะไรกันแน่ หืม ถึงจะเจอกับตัวเอง แต่ก็ยังสับสนจนไม่รู้สึกว่านี่เป็นความจริง เป็นอย่างนี้เลยใช่ไหม”

จีองเลียแก้มของจีฮวันราวกับว่าเข้าใจจิตใจของเขา เมื่อได้สัมผัสขนอุ่นๆ และนุ่มนิ่มของจีอง หัวใจที่เคยเต้นรัวแทบบ้าของจีฮวันก็ค่อยๆ สงบลงทีละน้อย

แต่แล้วใจที่เคยสงบลงก็วกกลับมาคิดอีกครั้ง แล้วเขาจะต้องรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไรดี จีฮวันเป็นผู้ที่ได้ชื่อว่ามีสติและเหตุผล เขาเชื่อว่าการกระทำทุกอย่างของมนุษย์สามารถอธิบายเหตุและผลได้

แต่คนที่วิ่งเข้ามาอึในบ้านคนอื่น ทำเอาความเข้าใจของจีฮวันหายวับไปชั่วขณะ อธิบายได้แค่คำเดียวว่ามันบ้ามาก

“ถ้าผู้หญิงคนนั้นอึ เอ๊ย ทำธุระเสร็จออกมาจะพูดว่ายังไงดี อืม? คุณมาทำให้คนอื่นตกใจแบบนี้ได้ยังไง ไม่สิ คุณมาอึในบ้านคนอื่นได้ไง มาทำธุระส่วนตัวแบบนี้ได้ด้วยเหรอ อืม? ไม่ประหลาดไปหน่อยเหรอ ขนาดจีอง แมวผมยังไม่ไปทำธุระส่วนตัวที่ไม่ใช่ห้องน้ำของตัวเองเลย!”

จีองที่ตาปรือกำลังเคลิ้ม อยู่ๆ ก็ลืมตาโพลง วิ่งออกจากห้องหนังสือไป แล้วก็ได้ยินเสียงเปิดประตูบ้าน จีฮวันวิ่งตามไป แต่ประตูก็ปิดลงไปในชั่วพริบตา

ทั้งตอนที่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามา ตอนที่ได้ยินเสียงระเบิดเหมือนฟ้าผ่า ทั้งตอนนี้ มันช่างน่าขำสิ้นดี

“เฮ้! หยุดนะ! ยัยคนไร้มารยาท! มาทำเรื่องแบบนี้ในบ้านคนอื่น ไม่มีขอโทษเลยหรือไง!”

จีฮวันไล่ตามออกมาด้วยความโมโห แต่ผู้หญิงคนนั้นก็หายตัวไปแล้ว

ใช้เวลาประมาณสามสิบนาที ลิฟต์ก็ซ่อมเสร็จ มันกำลังทำงาน จีฮวันที่แน่ใจว่าลิฟต์ลงไปแล้ววิ่งลงบันไดลงไปแทบตาย ไม่ทันได้คิดว่าวิ่งลงมาทำไม

ในหัวของจีฮวันคิดเพียงแต่ว่า ‘ต้องจับยัยอึนั่นให้ได้’

จีฮวันที่วิ่งรวดเดียวลงมาจากชั้นสิบสี่ เขาหันซ้ายหันขวากวาดตามองทั่วล็อบบี้ด้วยสายตากระหายเลือด แต่นึกไม่ออกว่าผู้หญิงที่มาอึแล้วหนีหน้าตาเป็นอย่างไร

นึกออกแต่หน้าผากที่มีเหงื่อเกาะกับผมเปียกเหงื่อ ตา จมูก ปากเป็นอย่างไร ผมสั้นหรือยาว ใส่เสื้อผ้าแบบไหน จำไม่ได้เลย

จีฮวันหันไปรอบๆ คอนโดจนถึงถนน เจอผู้หญิงเยอะแยะเต็มไปหมด ทั้งผู้หญิงที่เดินเข้ามา ผู้หญิงที่ลงจากแท็กซี่ ผู้หญิงที่จูงหมาผ่านไป ดูไม่รู้เลยว่าใครที่เข้ามาอึในบ้านคนอื่น

“โอ๊ย อะไรกันเนี่ย คนไหนกัน นึกไม่ออกเลยรึไง”

จีฮวันยืนอยู่ริมถนน พยายามนึกให้ออกด้วยสีหน้าจนปัญญา อาชีพของเขาเป็นอาชีพที่ต้องพบปะผู้คน ความสามารถในการจดจำของเขาดีเลิศ เวลาพบใครก็จะให้ความสนใจเป็นพิเศษ

แม้แต่คนที่เคยเจอกันครั้งเดียว หลังจากสังเกตลักษณะหน้าตา (ใส่แว่นไหม. มีไฝหรือเปล่า, ผิมขาวหรือดำ), ทรงผม(ความยาว, สี, ดัดหรือย้อมสีไหม, ความหนา), ส่วนสูง, น้ำหนัก, เสื้อผ้า เป็นต้น อย่างละเอียด แล้วก็จะจัดเก็บลักษณะเฉพาะของแต่ละคนลงในสมุดบันทึกบุคคลเพื่อจะได้ไม่ลืม

‘ท่านประธานคิมตัดผมใหม่หรือครับ ดูเด็กลงไปสิบปีเลยนะครับ’

‘ผู้อำนวยการชเว ทำไมวันนี้ไม่ทาลิปสีชมพูที่ทามาคราวก่อนมาอีกล่ะครับ เหมาะกับผู้อำนวยการมากเลยนะครับ’

‘อาจารย์ปาร์ค เปลี่ยนแว่นใหม่ใช่ไหมครับ ยิ่งดูหล่อไปเลยนะครับ’

ถ้าจำได้ละเอียดแบบนี้ ต่อให้อีกฝ่ายมีกำแพงเหล็กหนาแค่ไหนก็พังทลาย การชื่นชมและให้ความสนใจคนอื่น ไม่ว่าจะผู้หญิง ผู้ชาย คนหนุ่มสาว คนแก่ด้วยความจริงใจ มักเป็นวิธีที่อ่อนหวานน่ารักเสมอ

แต่กับผู้หญิงคนนั้น แม้แต่เสื้อผ้ารูปลักษณ์กลับจำไม่ได้สักอย่าง เหมือนโดนลบออกไปด้วยแสงเลเซอร์ เขาว่ากันว่า คนเราจะสูญเสียความทรงจำเมื่อได้รับความสะเทือนใจอย่างมาก จีฮวันก็คงจะเป็นเช่นนั้น

จะเที่ยวจับผู้หญิงตามถนนมาถามว่า ‘เมื่อกี้ไปอึที่บ้านผมมาหรือเปล่า’ ก็ไม่ได้ สุดท้ายจีฮวันก็จำต้องเดินกลับห้องอย่างอ่อนระโหยโรยแรง ขณะกำลังจะเปิดประตู ก็เจอโพสต์อิทแปะเอาไว้

[ขอโทษจริงๆ นะคะ แล้วก็ขอบคุณด้วย ฉันกินอะไรผิดสำแดงมาจากข้างนอกเลยท้องเสีย แล้วลิฟต์ก็ดันมาเสีย T T ฉันกุมท้องขึ้นบันไดมา ทนจนทนไม่ไหว ฉันรอดมาได้เพราะคุณเลย T T จะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลยค่ะ ขอบคุณจริงๆ ขอให้มีความสุขนะคะ]

ในกระดาษสี่เหลี่ยมแผ่นเล็ก ไม่ใช่แม้แต่กระดาษเขียนจดหมาย มีลายมือตัวเท่าเมล็ดงาเขียนเอาไว้ อ่านข้อความที่มีอีโมติคอนร้องไห้สลับเป็นช่วงๆ แล้ว จีฮวันก็ค่อยๆ สงบลง

จากที่เคยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ว่าจะจับผู้ร้ายมาลงโทษให้เข็ดหลาบให้ได้กลายเป็นความเข้าใจจนรู้สึกละอาย

ลองคิดกลับกัน มันก็สมควร ถ้าเราท้องเสียท้องไส้ปั่นป่วนบ้าง โอ๊ย! แล้วลิฟต์ก็ดันมาเจ๊ง บ้านก็อยู่ตั้งชั้นสิบสี่

ถ้าอั้นมาถึงชั้นสิบสาม ขนกล้ามเนื้อหูรูดทนอั้นอีกไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ แล้วมาเจอคนชั้นนี้กำลังกดรหัสเข้าห้องอยู่พอดีแบบนี้น่ะเหรอ แม้จีฮวันจะให้ความสนใจกับหน้าตาและเกลียดการรบกวนคนอื่นแค่ไหน แต่เป็นเขาก็อาจวิ่งเข้าห้องที่อยู่ชั้นสิบสามเหมือนอย่างผู้หญิงคนเมื่อกี้ก็ได้ อย่างไรมันก็คงดีกว่าอึกระจายที่บันไดส่วนกลาง

ตัวเองเอาแต่โกรธ แต่คู่กรณีคงกลุ้มและอับอายแทบอยากตาย ความซวยที่ลิฟต์เสียกับกล้ามเนื้อหูรูดอั้นไว้ไม่ไหวกลายมาเป็นหายนะที่คาดไม่ถึงอย่างเหลือเชื่อ รู้สึกผิดนิดหน่อยที่มองผู้หญิงคนนั้นเป็นคนบ้า โดยไม่รู้ที่มาที่ไป

“ใช่แล้ว ชีวิตมันก็ต้องมีเรื่องแบบนี้แบบโน้นกันบ้างล่ะนะ”

จีฮวันเปิดประตูบ้านเข้าไปด้วยความภูมิใจในความใจกว้างของตัวเองที่รู้จักเอื้อเฟื้อแก่เพื่อนบ้านและคนอื่นๆ

“เมี้ยว?”

จีองนั่งรออยู่หน้าประตู สองเท้าเหมือนก้อนต๊อกสีขาวดูน่ารัก ตากลมโตมีชีวิตชีวาจ้องเขม็งมาเหมือนถามว่าไปไหนมาไม่บอก

“โทษทีนะ โทษที จีองตกใจมากเลยใช่ไหม อยู่ๆ พ่อก็วิ่งออกไปไม่บอกไม่กล่าวน่ะ”

จีฮวันอุ้มจีองขึ้นมากอด

“เมื่อกี้มีพี่สาวแปลกๆ เข้ามาในบ้านเราใช่ไหมล่ะ พอดีลิฟต์เสีย แล้วพี่คนนั้นเขามีเหตุจำเป็นเร่งด่วน เขาปวดท้องแล้วก็ปวดอึมาก เลยมาขอเข้าที่บ้านเรา”

เล่าไปแล้วก็หัวเราะพลางยิ้มขำ

“เรื่องก็เป็นแบบนี้ พ่อไปล้างมือก่อน แล้วจะเอาขนมให้จีองนะ โอเค๊”

“เมี้ยว”

ตาของจีองเป็นประกายเมื่อได้ยินคำว่าขนม จีฮวันปล่อยจีองลง เปิดประตูห้องน้ำ โชคดีที่พัดลมระบายอากาศกำลังทำงาน ทำให้กลิ่นไม่รุนแรงนัก

“รู้จักเปิดพัดลมระบายอากาศไว้ให้ อย่างน้อยก็ยังถือว่าได้รับการอบรมมา”

ขณะที่จีฮวันก้าวเท้าเข้าไปเพื่อใส่สลิปเปอร์อย่างเคย ถุงเท้าด้านหน้าก็เปียกพร้อมกับเสียงดังแจะ

ข้างในมีตู้อาบน้ำแยกต่างหาก เพราะจีองชอบพื้นกระเบื้องเรียบลื่นเลยเข้าออกบ่อย จีฮวันเลยต้องคอยทำให้พื้นห้องน้ำแห้งสะอาดอยู่เสมอ เขาทำความสะอาดวันพุธและวันอาทิตย์สองครั้งต่ออาทิตย์ แทบไม่มีการที่พื้นห้องน้ำเปียกแบบนี้

แล้วความเปียกที่ไม่รู้ที่มานี้คืออะไร สภาพของน้ำสีเหลืองที่เหมือนโคลนหน้าฝนนี่ หรือว่า…

“ว้าก!”

จีฮวันที่รับรู้สภาพที่แท้จริงของน้ำสีขุ่นที่เปียกเท้าอยู่ก็ร้องออกมาดังลั่น ‘อึ’ สีเหลืองกำลังล้นทะลักออกมาจากชักโครกที่ปิดฝาเอาไว้อยู่เหมือนแม่น้ำแยงซีที่ไหลบ่า