ตอน 15
เจ้านายเขาเลวเงี่ยน
บทที่ 15 การหนีนั้นน่าละอายและไม่ช่วยอะไร
อึนคังได้ยินชัดเจน
กรอดเสียงกัดฟัน
สายตาราวกับแสงเลเซอร์พุ่งออกมาจากดวงตาใต้ขนตาหนา
อึนคังรู้สึกได้อย่างแน่ชัดถึงความโกรธที่พลุ่งพล่าน สองมือที่กำสมุดกับกระดาษโพสต์อิทสั่นหงึกๆ
แล้วอึนคังก็ตัดสินใจแล้วว่าเธอจะหนี!
ร่างกายที่มักจะตัดสินเร็วกว่าสมอง ขยับอย่างร
ตอน 16
บทที่ 16-2 การพบกันของโรคกลัวแมวและโรคเกลียดหมา
“แต่…แมวที่ว่าน่ากลัว ก็ยังถูกคนทำร้าย ทำดีสิบครั้งไม่เคยจำ แต่ทำผิดเพียงครั้งเดียวกลับผูกใจเจ็บ เจ้าของที่เลี้ยงดูก็ไม่เข้าใจ เอาแต่เชื่อเรื่องเล่าไร้สาระ ว่ามันทั้งโง่และไม่รู้จักบุญคุณ”
“ไม่ใช่ค่ะ! ฉันเองก็รู้ว่าแมวเป็นสัตว์ที่มีเสน่ห์มาก เข้าใจดี
ตอน 17
บทที่ 17-2 ความรักนั้นอาจเป็นโรค
อึนคังจนคำพูดอีกแล้ว เธอทำเต็มที่เพื่อจะโน้มน้าวจีฮวัน ใช้หัวและแรงฮึดสุดกำลัง บีบเค้นคำพูดออกไป
“กะ กรณีแบบนั้นมันไม่เหมือนกันนี่คะ การทำร้ายหรือฆ่าผู้อื่นเป็นการกระทำที่เลวร้ายจริงๆ เป็นอาชญากรรมที่ไร้มนุษยธรรม เพราะในฐานะมนุษย์ไม่ควรทำเรื่องเลวๆ แบบนั้น”
“อ้า ฆาตก