บทที่66ได้รับการรับรองแล้วหรอ

เธอจับเขาไว้อย่างอ่อนโยนให้เธอมาพิงซบบนตัวของเขา

เวินหน่วนถาม"เจียงอี้,ฉันป่วยเป็นอะไรรึเปล่าเห็นคุณบอกว่าฉันนอนทั้งวันทั้งคืนเลย?"

เจียงอี้ส่ายหัว"อย่าคิดมากเลยย,คุณแค่เหนื่อยจนเกินไปต้องพักผ่อนซักหน่อยหน่ะ"

“จริงหรอ?”

เวินหน่วนจับมือเจียงอี

บทที่67ให้สัญญาว่าหลังจากนี้จะไม่ต้องเสียใจอีกแล้ว(ตอนจบ)

มีฝนตกปรอยๆเป็นสายในวันที่หลี่เวยอันจะออกเดินทางเมืองดูน่าเบื่อเล็กน้อยเวินหน่วนยืนอยู่ที่หน้าต่างของหอผู้ป่วยและมองทอกออกไปที่หลี่เวยอันเขายืนอยู่ท่ามกลางสายฝนโดยปราศจากร่มสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินดูเป็นนักศึกษาที่เพิ่งเข้าโรงเรียนใหม่จริงๆ