บทที่6 สิ่งที่คุณติดค้างผมต้องชดใช้ทั้งชีวิตของคุณ

บรรยากาศภายในห้องราวกับทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหวลง

แสงที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง แสงสีขาวที่ส่องมา ทำให้ตาพร่ามัวยิ่งนัก

สีหน้าของเขาดูสดใสขึ้น คิ้วหนาของเขาทั้งสองข้างยกขึ้น ราวกับมีดวงอาทิตย์ปรากฏขึ้น แม้แต่ริมฝีปากของเขาก็ยังกระตุกข

บทที่7 ทำไมคนที่เธอรักถึงไม่ใช่เขา

หลี่เวยอันเจอเจียงอี้ตรงทางเดินในโรงพยาบาล

แขนข้างหนึ่งของหลี่เวยอันยังคงเข้าเฝือกอยู่ วันที่เวินหน่วนคลอดลูกนั้น เขาต่อยเจียงอี้ไป ส่วนเจียงอี้ก็ต่อยเขากลับมาเช่นกัน แขนข้างหนึ่งของเขาถูกเจียงอี้ต่อยจนกระดูกหัก

เมื่อหลี่เวยอันเห็นหน้าเจียงอี้นั้น แ

บทที่8 เหนื่อยแล้ว ฉันจะไปจากที่นี่

เขาเห็นว่าเธอกำลังหลบหน้า

มือของเขาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ จนผ่านไปซักพักเขาจึงไอออกมาด้วยเสียงแห้งๆ “เดี๋ยวผมไปหาพยาบาล ให้มาให้น้ำเกลือคุณใหม่นะ”

“เวยอัน ยังไม่ต้องไปหาพยาบาลหรอกค่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”เวินหน่วนมองหลี่เวยอันด้วยสีหน้าอันซีดเซี