บทที่46ซ่งเป่ยเฉินปรากฏตัว

“ซ่งเป่ยเฉินคุณออกมาฉันเวินหน่วนเอง”

เวินหน่วนก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับตะโกนไปยังบ้านไม้หลังนั้น“ฉันรู้นะว่าคุณอยู่ในบ้านคุณออกมาเถอะฉันมีเรื่องอยากถามคุณ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าที่นี่ไม่มีคนชื่อซ่งเป่ยเฉินพวกคุณมาหาผิดคนแล้ว”

“ไม่มีทางเพื่อนของฉันบอกว่าเห็นซ่

บทที่47ซ่งเป่ยเฉิน

“นี่…...ฉันคิดว่าฉันคงไม่ต้องถามหรอกมั้ง?เธอสวยขนาดนั้นความมีเสน่ห์ของเธอนั้นคงดึงดูดให้คนมาชอบแน่นอนว่าก็ต้องสบายดีอยู่แล้วแหล่ะใช่ไหมหล่ะ?”

ซ่งเป่ยเฉินยิ้มอย่างฝืนๆอีกครั้ง

เวินหน่วนกัดฟันค่อยๆพูดทีละคำ“เธอตายแล้ว…..”

เวินหน่วนมองซ่งเป่ยเฉินที่แสดงออกถึงสีห

บทที่48เหตุการณ์ในตอนนั้น

หลังจากที่เวินหน่วนลองทดสอบซ่งเป่ยเฉินเสร็จก็ไม่ได้พูดคำใดออกไปอีกเธอกับหลี่เวยอันนั่งเงียบๆสักพักจากนั้นก็ขอตัวกลับไป

ด้านเจียงอี้ที่รอโจวเช่นอยู่ที่โรงพยาบาลมาห้าชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของโจวเช่นเลยนักข่าวที่รออยู่หน้าประตูบ้านโจวเช่นเองก็ไร้วี่แววที