บทที่22ไม่ใช่ไม่รักแต่รักไม่ได้

เวินหน่วนที่อยู่ในอ้อมกอดของเจียงอี้ค่อยๆสงบลงแต่ร่างกายของเธอนั้นยังคงสั่นอยู่นิดๆยังไงซะก็ตามเมื่อก่อนมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเยอะเกินไปร่างกายของเธอนั้ยังคงยอมรับเขาไม่ได้ร่างกายยังคงเกร็งอยู่เหมือนเดิมเหมือนราวกับว่าเป็นหนามที่กำลังคอยปกป้องตัวเองอยู่.

เธ

บทที่23ทำไมต้องทำให้ฉันเจ็บอย่างนี้

หลี่เวยอันวันนั้นก็มาที่หมู่บ้านแต่น่าเสียดายที่เขามาช้าไปหนึ่งก้าว.

บทที่เขามาถึงคลีนิคเวินหน่วนก็ถูกเจียงอี้พาไปยังโรงพาบาลในเมืองเรีบยร้อยแล้ว.

หลี่เวยอันเจอเซี่ยเทียนเซี่ยเทียนบอกกับเขาว่า“อาจารย์เวินกับสามีเขากลับเมืองAแล้ว……”

หลี่เวยอัน

บทที่24 ผู้หญิงที่อยู่ในสาย

วันที่สอง เวินหน่วนตื่นขึ้นมาด้วยขอบตาดำๆ

บทที่เธอตื่นขึ้นมา เจียงอี้ได้สั่งให้คนซื้ออาหารเช้ามาส่งเรียบร้อยแล้ว.

ในเมืองนี้คนน้อยมาก ของกินก็ไม่เยอะ เขาบอกว่า “ หาตั้งนาน ซื้อมาได้อค่ปาท่องโก๋และโจ๊ก เธอฝืนกินหน่อยก็แล้วกัน ”

เจียงอี้เอาโจ๊กยื่นโจ๊กม