บทที่2 เธอเป็นฆาตกร

ชายที่อยู่ในปลายสายเอ่ยอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ คำพูดทุกคำล้วนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

หลี่อันเวยจึงตวาดกลับด้วยความโมโห "เวินหน่วนไม่ใช่ฆาตกร เธอไม่ได้ฆ่าเวินซิน.."

"หยุดพูดซะ ห้ามพูดถึงเวินซินกับผม พวกคุณมันไม่มีสิทธิแม้แต่จะเอ่ยชื่อเธอ"

แล้วปลายสายก็วางสายไปทันที มีแต่เพียงเสียงสัญญาณดังขึ้น

หลี่เวยอันแทบจะเป็นบ้า เมื่อโทรกลับไปอีกครั้ง กลับมีแต่เสียงที่บ่งบอกว่าเขาปิดเครื่องไปแล้วตอบกลับมา

ปึง เขาเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือลงพื้นอย่างแรง รู้สึกโมโหจนได้ใช้เท้าเหยียบไปมาอยู่แบบนั้น

แต่ไม่ว่าเขาจะระบายความโกรธออกมาอย่างไร นั่นก็เป็นเพียงแค่โทรศัพท์มือถือ เพราะถึงอย่างไรเจียงอี้ก็ไม่มาอยู่ดี แต่เวินหน่วน เธอต้องการลายเซ็นยินยอมจากเขา

บนเตียงในห้องผ่าตัด เวินหน่วนนอนลืมตากัดฟันอย่างเจ็บปวดด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่บนเตียง หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด ราวกับกำลังอยู่ในห้องอบซาวน่าอย่างไรอย่างนั้น

คิ้วของเธอได้รูป แววตาดูใสสะอาดบริสุทธิ์ จมูกได้รูป ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย เพียงแต่ขาดเลือดเสียจนซีดเซียว

คุณหมอมาพูดกับเธออยู่ตรงข้างๆหู "คุณต้องออกแรงหน่อยนะ ถ้าคุณไม่ช่วยกันออกแรง ไม่เพียงแต่เด็กจะไม่ออกมา แต่แม้กระทั่งชีวิตของคุณเองก็จะอันตรายไปด้วย"

ออกแรง?

เวินหน่วนหัวเราะออกมา รอยยิ้มของเธอซีดเซียวราวกับดอกไม้ที่กำลังจะร่วงโรยช่างดูอ้างว้างเหลือเกิน

เธอไม่มีแรงเหลือแล้ว แล้วจะเอาแรงมาจากไหนกัน?

ชีวิตนี้ของเธอ เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีในการรักเจียงอี้ไปหมดแล้ว แต่เขากลับกล่าวหาว่าเธอเป็นฆาตกร ไม่ยอมแม้แต่คิดจะรักเธอ และยิ่งไปกว่านั้นคือเขาไม่เคยเชื่อเธอเลยซักนิด

คนที่เธอให้ความรักทั้งหมดไป กลับเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ เป็นเรื่องที่น่าตลกเสียจริงๆ แล้วก็เป็นเรื่องที่น่าสมเพชและให้ความรู้สึกน่าเศร้ามากเช่นกัน...

จริงๆแล้ว เธอกับเจียงอี้เดิมทีไม่ควรจะมีลูกด้วยกันเสียด้วยซ้ำ เจียงอี้ไม่ได้รักเธอ แต่เขากลับบังคับขืนใจเธอ นั่นเป็นเพราะเขาเกลียดเธอ เขาอยากจะให้เธอทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต

เธอคงลืมไม่ลงไปตลอดชีวิตว่า เจียงอี้คนที่เขาไม่ได้รักเธอ หรือแม้กระทั่งไม่มีแม้แต่ความรู้สึกใดๆกับเธอ บังคับขืนใจเธอ ร่างกายของเธอรู้สึกราวกับอยากจะฉีกขาดออกจากกันเสียให้ได้ นั่นทำให้เธอรู้สึกถึงความอัปยศอดสูกับตัวเองยิ่งนัก

น้ำตาหยดลงมาทางหางตาของเธอ อยู่บนเตียงคลอดด้วยความหนาวเหน็บ หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

พยาบาลยังคงตะโกนบอกเธอ “ออกแรงหน่อยค่ะ ถ้าคุณไม่ออกแรงเลย จะเป็นอันตรายนะคะ”

เวินหน่วนไม่อยากจะออกแรงต่ออีกแล้ว เพราะเธอเองก็ไม่มีแรงเหลือแล้วแม้แต่นิดเดียว

เธอหลับตาลงแล้วเอ่ยกับหมออย่างไรเรี่ยวแรง “ฉันต้องการเพียงลูก ขอให้ลูกฉันปลอดภัย ช่วยลูกฉันด้วยนะคะ...”

น้ำเสียงที่ดูสงบเงียบนั้น ก็ช่างสงบเหลือเกิน

เธอดูราวกับกำลังจะนอนรอความตายอย่างเห็นได้ชัด

เก็บลูกไว้ให้เจียงอี้ก็พอแล้ว

หากเธอตายอยู่บนเตียงคลอดแบบนี้ เจียงอี้คงจะไม่เกลียดเธอแล้วใช่ไหม? เธอเองก็จะได้ไม่ต้องติดค้างอะไรกับเขาอีก ในชาตินี้ถือว่าเขาทั้งสองคนไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว

เวินหน่วนรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนแม้แต่จะพูดออกมาเธอยังแทบไม่มีแรง เธอค่อยๆหลับตาลง

ราวกับเธออยู่ในความฝันที่แสนจะยาวนาน ในความฝันที่เวินซินยังคงมีชีวิตอยู่ พวกเขายังคงเป็นคู่พี่น้องฝาแฝดที่รักกัน

ส่วนเจียงอี้ก็เป็นรุ่นพี่ที่ย้ายมาจากโรงเรียนอื่นบทที่เธอเข้ามัธยมต้น และพวกเขาก็อยู่โรงเรียนเดียวกันจนถึงมัธยมปลาย

เธอชอบเจียงอี้มาตั้งแต่ตอนอายุสิบสี่ แต่เจียงอี้กลับเขียนจดหมายรักให้กับพี่สาวของเธอ เวินซิน...

บทที่เธอรู้ว่าคนที่เจียงอี้ชอบนั้นคือเวินซินพี่สาวของเธอ ไม่ใช่เธอนั้น เธอก็ได้แต่ทนเก็บความรู้สึกของเธอไว้ ทำเพียงได้แค่แอบรักเขาอย่างเงียบๆเพียงเท่านั้น

เจี้ยงอี้ที่หลังจากกลับมาจากเรียนต่อที่ต่างประเทศขณะนั้นเขาอายุ28ปี เมื่อเขากลับมาสิ่งแรกที่เขาทำนั่นก็คือขอเวินซินที่ขณะนั้นอายุ26ปีแต่งงาน

เขาหาคนทำอัญมณีเป็นแหวนเพชรที่สวยที่สุดมอบให้กับเวินซิน ดอกกุหลาบจำนวนเก้าพันกว่าดอกล้อมรอบตัวของเธอไว้เช่นนั้น

ตอนนั้น เวินหน่วนคาดหวังเหลือเกินว่าอยากให้คนที่เขาขอแต่งงานเป็นตัวเธอเอง ใบหน้าที่เหมือนกัน แต่เธอกลับชอบในความต่ำต้อยธรรมดาๆแบบนั้น ชอบที่จะไม่ต้องเป็นที่สังเกตของคนอื่น

บทที่3 ฉันไม่ใช่ฆาตกร

เวินซินรับแหวนของเจียงอี้ไป แต่ก่อนวันแต่งงานหนึ่งวันเธอกลับหายตัวไปเสียก่อน

เวินซินทิ้งจดหมายไว้หนึ่งฉบับ ในจดหมายมีแต่คำขอโทษเต็มไปหมด แล้วบอกว่าเธอกับเจียงอี้ไม่เหมาะสมกัน ขอให้พ่อกับแม่ยกโทษให้เธอด้วย

เมื่อครอบครัวของเธอเห็นจดหมายที่เธอทิ้งไว้เช่นนั้นทำเอาพวกเขาแทบเป็นบ้า พวกเขาไม่กล้าเอาเรื่องนี้ไปบอกกับครอบครัวของเจียงอี้ เพราะครอบครัวของเขาเป็นนักธุรกิจลำดับต้นๆของเมืองAแห่งนี้ หากบอกพวกเขาไปว่าเวินซินหายตัวไปแล้วนั้น พวกเขาคงจะต้องรู้สึกขายหน้าเป็นอย่างมากแน่ๆ แต่ระหว่างพวกเขาสองครอบครัวยังมีเรื่องธุรกิจที่ต้องเกี่ยวข้องกันอยู่ ครอบครัวของเวินซินก็กลัวจะเสียโอกาสนั้นด้วยเช่นกัน

หลังจากการคิดพิจารณาแล้วนั้น บิดาของเวินหน่วนก็หาแนวทางโดยการให้เวินหน่วนแฝงตัวเป็นเวินซินเพื่อแต่งงานกับเจียงอี้ไปก่อน และเมื่อหาตัวเวินซินเจอแล้วสองพี่น้องค่อยสลับตัวกันกลับคืน

เวินหน่วนเองก็ลังเลอยู่นาน จนก่อนหน้าที่จะแต่งงานเพียงสองชั่วโมง เธอถึงได้รับปากว่าจะปลอมตัวเป็นเวินซินแล้วแต่งงานกับเจียงอี้

ที่เธอรับปากสวมรอยเป็นเวินซินเพื่อแต่งงานกับเจียงอี้นั้น ไม่ใช่เพียงเพราะแค่จะกู้หน้าให้กับครอบครัวของเธอเท่านั้น แต่อีกสาเหตุหนึ่งเป็นเพราะเธอไม่อยากเห็นเจียงอี้หาเวินซินไม่เจอในวันแต่งงานของเขาแล้วต้องมีท่าทางสิ้นหวัง

เวินหน่วนได้แต่งงานกับเจียงอี้ เขาสวมแหวนเพชรอันวาววับลงบนนิ้วนางของเธอ แล้วจูบที่หน้าผากของเธอพลางกล่าวกับเธอว่า “เวินซิน ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณมีความสุขตลอดไป”

เวินหน่วนขอบตาร้อนผ่าน ในใจเจ็บปวดราวกับโดนมีดกรีด เจียงอี้ใช้ริมฝีปากจูบน้ำตาของเธอเบาๆ เขาคิดว่านี่คงเป็นน้ำตาแห่งความสุขของเธอ

หลังจากงานแต่งงาน เวินหน่วนใช้ข้ออ้างที่ว่าตัวเองไม่สบายเพื่อหลบหน้าเจียงอี้

เธอเองคิดว่าจะหาเวินซินเจอในไม่ช้า แล้วถึงเวลานั้นพวกเธอสองคนก็สลับตัวกัน

แต่เธอไม่คิดเลยว่าที่เธอเพิ่งจะแต่งงานกับเจียงอี้ไปเพียงวันที่ห้า แต่สิ่งที่เธอรอคอยนั้นกลับเป็นร่างไร้วิญญาณของเวินซิน

เวินซินถูกฆ่า ตายอย่างน่าเวทนา ศพถูกไฟเผา เสียจนจำหน้าจำตาไม่ได้ หากไม่ใช่เป็นเพราะหลักฐานที่ทิ้งไว้อยู่ในสถานที่นั้น ก็จะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเป็นเวินซิน

การตายของเวินซินกระทันหันราวกับฟ้าผ่า ครอบครัวของเวินหน่วนต้องเละเป็นโจ๊กแน่ๆ เรื่องใหญ่เช่นนี้พวกเขาจะปิดบังเจียงอี้ได้อย่างไรกัน?

เมื่อเจียงอี้รู้ความจริงเรื่องที่เวินหน่วนปลอมมาเป็นเวินซินแล้วแต่งงานกับเขา แล้วยิ่งเห็นร่างไร้วิญญาณของเวินซินที่ถูกฆาตกรรมเช่นนั้น เขาราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจนตรอก จึงพุ่งไปบีบคอของเวินหน่วน แม้กระทั่งปลายนิ้วของเขาก็แทบจะจิกเข้าไปที่ผิวหนังของเธอแล้วด้วย

“ทำไม ทำไมคุณต้องหลอกผม?”

“คุณหลอกผมทำไม?”

เจียงอี้ย้ำคำถามนั้นกับเวินหน่วน

เวินหน่วนรู้สึกหายใจไม่ออก เธอรู้สึกว่าวินาทีนั้นเหมือนเธอกำลังจะตาย เจ็บปวดเหลือเกิน

“ถ้าคุณบอกผมเร็วกว่านี้ว่าเวินซินหนีไป ผมก็จะไปตามหาเธอ และถ้าผมไปตามหาเธอ ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ เวินหน่วน คุณเป็นฆาตกร...”

แววตาของเจียงอี้แดงกล่ำ ราวกับมีไฟลุกขึ้นมาที่อยากจะแผดเผาเวินหน่วนให้มอดเป็นขี้เถ้า

เวินหน่วนไม่คิดเลยว่าเวินซินจะต้องมาตายแบบนี้

สิ่งที่ทำให้เธอคิดไม่ถึงไปอีกนั่นก็คือ เธอไม่รู้ว่าเจียงอี้ไปรู้มากจากที่ไหนเรื่องที่เธอแอบรักเขามาโดยตลอด

เจียงอี้ราวกับคนบ้าดึงผมเธอแล้วเหวี่ยงเธอลงไปที่พื้นอย่างแรง จ้องมองเธอแล้วพูดกับเธอว่า “การตายของเวินซิน คุณหนีไม่พ้นหรอกคุณต้องรับผิดชอบ เพราะคุณเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

เขาพูดกับเธอ“คุณรักผมขนาดนั้นเลยหรือ? เพื่อให้ได้แต่งงานกับผม ถึงกับต้องฆ่าพี่สาวแท้ๆของตัวเองได้อย่างไร?”

เขาพูดกับเธอ“เวินหน่วน ผมจะเอาคุณเข้าคุกด้วยตัวของผมเอง”

เขาพูดกับเธฮ “ชีวิตนี้ผมจะทำให้คุณได้ลิ้มลองกับความยากลำบาก...”

คำพูดทุกคำราวกับเป็นมีดกรีดลงกลางใจของเธอ แม้แต่คำพูดที่จะโต้แย้งเขากลับไปเธอกลับพูดออกมาไม่ได้เลย เพราะเธอรู้ว่าถึงพูดไป เขาก็คงไม่เชื่อเธออยู่ดี

คืนนั้น ไม่มีความอ่อนโยน อีกทั้งยิ่งไม่มีแม้แต่ความสงสารหรือเห็นอกเห็นใจ มีเพียงแต่ความเกลียดชังและความโกรธแค้น เขาบีบคางเธอเพื่อให้มองหน้าเขา หัวเราะด้วยความเย็นชาแล้วจึงเข้าไปในร่างกายของเธอ