บทที่15 ป่วย

เมื่อฤดูใบไม้ร่วงผ่านไป ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือน เพียงชั่วพริบตา เวินหน่วนก็อยู่บนภูเขาแห่งนี้มาเป็นเวลาครึ่งปีแล้ว

วันนี้ขณะที่เธอกำลังสอนเด็กๆอยู่นั้น อยู่ดีๆเธอก็รู้สึกปวดท้องเสียจนแทบจะทนไม่ไหว ความเจ็บปวดนั้นเกิดขึ้นเร็วมาก ไม่ได้มีสัญญาณเตือนบอกอะไรเธอทั้งนั้นว่าจะมีอากา

บทที่16 พวกเราจบสิ้นกันแล้วหรือ

เวินหน่วนคิดไม่ถึงเลยว่า เช้าวันที่สอง คนที่เธอได้เจอก่อนเป็นคนแรกนั้นไม่ใช่หลี่เวยอัน แต่เป็นเจียงอี้ที่ดวงตาของเขาแสดงถึงความโกรธเป็นฟืนเป็นไฟออกมา

เจียงอี้สวมชุดสูทสีน้ำเงิน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเดินขึ้นเขามาหรือเปล่า กางเกงจึงเต็มไปด้วยฝุ่น หัวไหล่ยังมีกิ่ง

บทที่17 ผมคือสามีของเธอ

เจียงอี้ไม่ได้สนใจการกระทำของเวินหน่วน แต่กระชับแขนอุ้มเธอไว้แน่น

หลินหมิงที่มาส่งอาหารเช้าให้กับเวินหน่วน เดินมาเห็นเจียงอี้กำลังอุ้มเวินหน่วนอยู่ที่หน้าห้อง

หลินหมิงจึงรีบตะโกนถามเจียงอี้ขึ้น "คุณเป็นใคร? วางคุณครูเวินลงเดี๋ยวนี้"

เจียงอี้กวาดสายตามองห