บทที่ 87 บังอาจไม่กลับมา

หลังจากพูดคุยกับรองหัวหน้าที่แวววัยรู้จักเสร็จ ในที่สุดวัจสากับเธอก็ได้อยู่ห้องเดียวกัน

ที่จริงสภาพแวดล้อมของหอพักมหาวิทยาลัยก็ไม่ถือว่าแย่ ในห้องมีเครื่องอำนวยความสะดวกมากมาย เช่นเครื่องปรับอากาศ กาน้ำร้อน ไวไฟ และไม่ต้องปืนขึ้นลงเตียงด้วย อีกอย่างเพื่อนร่วมหออ

บทที่ 88 ไปหาเธอที่มหาวิทยาลัย

ธัชชัยโกรธจนกัดฟันแน่น และรู้สึกอยากจับผู้หญิงคนนั้นกลับมามัดห้อยและเฆี่ยนตีสักครั้ง "สามีอย่างฉันไม่ได้นอน แต่เธอบังอาจนอนอย่างสบายอกสบายใจได้หรอ!"

เมื่อธัชชัยพูดจบก็กระโดดยืนขึ้นมาจากโซฟา "ผมจะไปจับเธอที่มหาวิทยาลัยกลับมาด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้นเธอก็จะไม่ร

บทที่ 89 จูบเธออีกครั้ง

"คนๆนั้น...เขานั่งบนรถเข็น...ฉันเห็นชัดเจน...และยังสวมหมวกด้วย...อาจะ อาจจะเป็น..." แวววัยเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว การแสดงครั้งนี้นับว่ากดดันมาก โชคดีที่วัจสาเป็นคนไร้เดียงสา แค่บอกลักษณะเด่นที่เหมือนกับวรพลก็เชื่อแล้ว

รถเข็น...หมวก...มองไม่ค่อยเห็น

วัจสาอุท่า