บทที่ 532 ไปขโมยพ่อนายกลับมาสิ

หลังจากปราดมองไปที่วัจสาแวบหนึ่งแล้ว อำเภอพัดรักก็พูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชา “สิบห้า ฉันไม่ตีให้นายตายไปซะเปล่าหรอกนะ ฉันจะขังแม่นายเอาไว้จนกว่านายจะสำนึกความผิดของตัวเองดีกว่า”

วัจสามองเข้าไปในดวงตาของอำเภอพัดรัก มันทั้งเย็นชาและไร้ซึ่งความปรานี เธอเพิ่งจะมาสำเหน

บทที่ 533 ไปขโมยพ่อนายกลับมาสิ 2

ทันทีที่เธอตื่นขึ้นมา ก็พบประตูห้องใต้ดินนั้นเปิดอยู่

เธอก้มหัวลง ถึงแม้ว่าจะไม่อยากนักแต่ก็จำต้องปลุกลูกชายที่อยู่ในอ้อมกอดขึ้น “ตะวัน ตะวันตื่นได้แล้วลูก”

การระบายอากาศในห้องใต้ดินไม่ดีนักไม่เพียงแต่จะอับชื้นแต่หายใจก็ยังลำบาก เธอจึงทนไม่ได้ที่จะให้ล

บทที่ 534 คืนนี้จะมามั้ย

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะพานายออกไปข้างนอก” อำเภอพัดรักคิดจะให้เจ้าเด็กน้อยลงไปจากตัวของเขา แต่ตะวันกลับคล้องคอเขาเอาไว้แน่น

“เมื่อวานพ่อบุญธรรมตีก้นผมระบมไปหมด ตอนนี้ก็ยังเจ็บอยู่เลยเดินไม่ไหวแล้วเนี่ย วันนี้พ่อบุญธรรมจะต้องอุ้มผมไปทั้งวัน!”

ก้นน้อยๆ ของเจ้าเด็ก