บทที่ 502 ทำไมต้องวาดแผนที่

วัจสาได้สัมผัสความรู้สึกที่มหัศจรรย์ที่สุดบนโลกนี้แล้ว ต่อให้เธอตายไป ก็ไม่เสียดาย

เพราะเธอเคยรักคนๆหนึ่งมากๆ ไม่เสียดายที่ได้เกิดมา!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ วัจสาก็รู้สึกขอบคุณการมีอยู่ของตะวัน เพราะถ้าหากมีเพียงตัวเธอ เธอคงจะมีชีวิตอยู่เพียงแค่ในความทรงจำ โลกนี

บทที่ 503 ทำไมต้องวาดแผนที่2

/ วัจสาดึงลูกเข้ามากอดอย่างทนไม่ไหว แล้วกระซิบอย่างแผ่วเบา “ตะวัน...หนูเป็นสิ่งที่หม่ามี๊รักมากที่สุด! แต่หม่ามี๊อยากเห็นหนูปลอดภัย เติบโตอย่างมีความสุข... อย่างอื่นก็ไม่สำคัญอีกต่อไป! ชีวิตนี้ของหม่ามี๊ต้องการอยู่กับหนูเท่านั้น!”

ขณะที่สองคนแม่ลูกกำลังกอดกันด้วย

บทที่ 504 หน้าเหมือนพี่สาวของตะวัน

ตั้งแต่ตอนนั้น หนูน้อยก็ไม่เล่าเรื่องความลับระหว่างตัวเองและหม่ามี๊ให้อำเภอพัดรักฟังอีก แต่เขายังคงชอบคลุกคลีอยู่กับอำเภอพัดรักเหมือนเดิม ยังรักเขาเหมือนเดิม แต่ก็เผื่อใจสำหรับอำเภอพัดรักไว้เหมือนกัน

โดยเฉพาะบทที่อำเภอพัดรักดุหม่ามี๊ เขาก็ยิ่งระมัดระวังมา