บทที่ 464 ธัชชัยตายแล้ว

จนกระทั่งลูกเรือที่ยืนอยู่ข้างๆ นั้นหาวไปแล้ว กนิษฐาจึงเพิ่งจะรู้สึกตัวได้ว่าเธอยืนโง่ฟังวัจสาบ่นพรรณนามานานพอควร

แต่เรื่องที่เธอพรรณนาร่ำไห้มานั้นก็น่าสนใจไม่น้อย

“โอเคๆ เลิกบ่นได้แล้ว ในเมื่อเกลียดเขามากนักก็กลายเป็นผีไปแก้แค้นเขาเองก็แล้วกัน！”

“โอเคๆ เ

บทที่ 465 ธัชชัยตายแล้ว 2

จู่ๆ วิศาลก็เกิดติดอยู่ในอารมณ์อย่างไม่มีเหตุไม่มีผล

บุรีเองก็กำลังย้อนคิด ดูเหมือนว่าธัชชัยจะไม่มีท่าทีเสียใจเลยจริงๆ แต่เขาก็ยังคิดว่าด้วยเจ้านายเขาเป็นคนเย็นชา ทั้งอาจจะไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับกรดลมากนัก

อย่างนี้แล้วแสดงว่าธัชชัยรู้อยู่ก่อนแล้วหล่ะสิว่ากรดลยั

บทที่ 466 ธัชชัยเป็นสมบัติส่วนตัวของเขาคนเดียว

คุณหมอเยอรมันส่ายหน้า “เรื่องนี้ผมไม่รู้จริงๆ เดิมทีผมอยากจะช่วยเขาเข็นลงไปส่งที่รถ คือขวางไม่ได้ก้จะช่วย แต่กรดลคนนั้นไม่ยอมเลย”

วิศาลหน้าออกทันทีว่าโกรธ

กรดลนั่นมันคิดว่าธัชชัยเป็นสมบัติส่วนตัวของมันคนเดียวหรือยังไง? ไม่ว่าจะมองยังไงกรด