บทที่ 354

เพราะหน้าของนายมันไม่ใช่

บทที่ธัชชัยออกจากบ้าน เป็นจังหวะที่บุรีพาคนเข้ามาพอดี

“ดูแลเขาให้ดี!”

ธัชชัยพูดเบามาก เหมือนกับกำลังสงบสติ

ในใจเอาแต่หวนคิดถึงถึงประโยคนั้นของวัจสา

“ได้ นายไปเถอะ ถ้านายตายไปจริงๆ ฉันจะดูแลพี่ของนายแทนเอง! ขอแค่มีข้าวกิน ฉันก็จะไม่ให้

บทที่ 355

เพราะหน้าของนายมันไม่ใช่2

อำเภอพัดรัก ชื่อจริงพรมมิน อายุราวๆ 50 ปี เป็นผู้ชายที่แมนเสียยิ่งกว่าผู้ชาย

เขาสวมเพียงชุดลำลองสบายๆสีเทา แต่กลับดุน่าเกรงขามยิ่งนัก ใบหน้าที่ลับเข้ากันได้ดี โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น เหมือนกับลมพายุที่สงบลง

ต้องเป็นแววตาที่ผ่านการสารภาพบาปมานับครั้งไ

บทที่ 356

ประหลาดใจอย่างคาดไม่ถึง

“ฮ่าๆๆๆ อย่ามาทะเลาะกันที่นี่เลย นี่มันเป็นเรื่องที่เด็กๆ เขาทำกัน” วิศาลรีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะไม่ให้ปะทะคารมกันอีก ด้วยเกรงว่าถ้าเรื่องบานปลายไปอีกนิดก็คงต้องมีการลงไม้ลงมือกันแล้วเป็นแน่

ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นถิ่นของวิศาล แต่เจ้าอำเภอพัดรัก