บทที่ 332

บทที่332 ผมก็หิวนะ ป้อนผมหน่อย

วิศาลชินชากับความเฉยชาของธัชชัยแล้ว วันนี้เขาจึงเดินตรงเข้าไปหาเองและดึงธัชชัยเข้ามาไว้ในอ้อนกอดโดยไม่ได้พูดอะไร มันเป็นการทักทายตามฉบับคนฝรั่งเศส

วิศาลไปอยู่ฝรั่งเศสมานานพอดู การทักทายแบบนี้จึงเป็นสิ่งที่เขาคุ้นชินเป็นที่สุด พอเจอก็ทักทายกันด้วยการ

บทที่ 333

บทที่333 ผมก็หิวนะ ป้อนผมหน่อย2

“คำว่าเงินของอำเภอพัดรักหน่ะ เขาไม่ได้นับมันหรอก เขาดูแค่ว่ามันยาวขนาดไหน”

วิศาลพูดจบก็ถอนใจออกมายาวๆ

สิ่งที่วิศาลกับกรดลพูดไม่ต่างกันเลย ด้วยเพราะทั้งสองได้พูดถึงความร้ายกาจของอำเภอพัดรักที่ดูจะร้ายแรงมากๆ จนเขารู้สึกว่าอยากที่จะพบผู้ชายคนนี

บทที่ 334

อีกเดี๋ยวมันจะใหญ่กว่านี้อีก

ด้วย เพราะกลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขา? หรือว่าเพราะท่าทางของเขากันนะ?

ใช่สิ ท่าทางของเขาตอนนี้น่าอันตรายมาก!

“ผมไม่อยากกินของพวกนั้นหรอก อยากกินอย่างอื่นมากกว่า”

น้ำเสียงของธัชชัยดูมึนเมา และแหบแห้งเล็กน้อย ทำให้คนที่ได้ฟังเมาตามไปด้วย