บทที่ 198 อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

วัจสาลูบไปมาที่หน้าท้องของตัวเองอย่างหมดหนทาง พูดกับตัวเองเบาๆ “ลูกรัก อาหารขยะแบบนี้เราไม่กินจะดีกว่าเนอะลูก กลับไปกินอะไรที่หอดีกว่ามั้ยจ้ะ? ”

แต่ก็เกิดเสียงที่ไม่ได้ยินตอบสนองกลับมา ：ไม่เอา อยากกินขาไก่ อยากกินปีกไก่ อาหารขยะมันคือมาม่านั่นต่างหาก

เธ

บทที่ 199 อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง 2

" งั้นคุณอยากกินอะไรอีกหล่ะ? ผมก็ยังไม่กินข้าวเย็นเลบ ไม่กินด้วยกันนะ" ธัชชัยยุ่งมาทั้งวันเวลากินข้าวก็ไม่มีก็ไปรอหญิงสาว พอเจอเธอเข้า เธอก็กระโดดขึ้นรถผู้ชายหนีอีก

"ไม่เป็นไร ฉันเพิ่งจะกินอิ่มเนี่ย" วัจสารีบปฏิเสธทันที ใครจะไปรู้หล่ะว่าเขาจะเธอไปกินที่ไหน?

บทที่ 200 เขามีปัญหารุมเร้ามากมายขนาดนั้นเลยหรอ

ธัชชัยยื่นมือออกไปจับรวงมือเล็กอันบอบบางของวัจสา “ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ผมตายไม่ได้หรอก หากว่าจะตายผมก็จะต้องจัดการเรื่องของพี่ชายให้เรียบร้อยก่อน！”

พอชายหนุ่มพูดจบ น้ำตาของวัจสาก็ร่วงเผาะลงมา เธอเจ็บปวดเกินกว่าจะเอ่ยคำใดออกมาได้

อดไม่ได้ที่