บทที่ 122 เครื่องหมายการจูบ

“วัจสา พอได้แล้ว ให้ฉันมารับใช้เธอ ชาติที่แล้วเธอได้รับบุญวาสนาขนาดไหนเนี่ย?”

น้ำเสียงของธัชชัยมีความเอ็นดูแฝงอยู่อ่อนๆ แม้กระทั่งเขาเองก็ไม่รู้สึก

วัจสาหันมองเหลือกตาขาวใส่ธัชชัย บุญวาสนาอะไรกัน เวรกรรมชัดๆ! ฉะนั้นวันนี้ถึงได้พบเจอผู้ชายแบบนี้อย่างเขา

บทที่ 123 เปิดหน้ากากออก

ไม่รู้ว่า ‘วรพล’ รู้หรือเปล่าว่าตัวเองหลุดข้อผิดพลาดออกมาแล้ว เขาคนเดียวก็สามารถเข็นรถเข็นลงมาจากตึก?

ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะตัวเองซื่อบื้อเกินไปแล้ว

ก็แค่คนปกติคนหนึ่ง ไม่มีทางคิดได้ว่าจะมีคนปลอมตัวมาเป็นสามีของตัวเองมาหลอกตัวเอง เหตุการณ์น่าจะทำเสร็จตั้งน

บทที่ 124 หนีออกจากที่นี่

วัจสาไม่ได้รู้สึกกลัวเลย เธอแค่รู้สึกโมโหมาก เสียงนี้เป็นเสียงของธัชชัย รูปร่างก็เป็นของธัชชัย

เธอเหมือนกับกำลังมองดูคนๆหนึ่งแปลงร่าง แต่นี่ไม่ใช่ละคร และไม่ใช่ภาพยนตร์ ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่ใช่ฝัน ผู้ชายคนนี้อาศัยอยู่ในโลกของตัวเองจริงๆ และโกหกเธอมานานแสนนาน