บทที่ 120 เขาเป็นของปลอม

หลังจากฟังปรมะพูดจบแล้ว วัจสาก็หยุดคิดไปสักพัก จากนั้นเธอก็วิ่งตามไป นำหนังสือไว้บนมือของแวววัย “แวววัย เธอไม่จองที่ก่อนเลย เดี๋ยวฉันจะรีบมา!”

แวววัยได้แต่ตะโกนพูดกับวัจสาที่จากตัวเองไปว่า “ระวังหน่อยนะ! อย่าให้ปรมะรังแกล่ะ!”

แต่ว่าจุดนี้แวววัยคิดมากไปจริ

บทที่ 121 จับเขาให้ได้

หลังจากจัดการกับอารมณ์เรียบร้อยแล้ว วัจสาก็พูดกับปรมะว่า “ปรมะ ฉันคิดว่านายคิดมากเกินไปแล้ว อาจจะมีการเข้าใจผิดบางอย่างก็ได้ ฉันอยู่กับวรพลนานขนาดนี้ ฉันรู้ว่าเป็นเขา ไม่มีคนสามารถแทนที่เขาได้ ส่วนเรื่องการคิดวิเคราะห์พวกนั้นของนาย ฉันคิดว่าไม่ค่อยเหมาะสมที่จะใช้ในบางสถาน

บทที่ 122 เครื่องหมายการจูบ

“วัจสา พอได้แล้ว ให้ฉันมารับใช้เธอ ชาติที่แล้วเธอได้รับบุญวาสนาขนาดไหนเนี่ย?”

น้ำเสียงของธัชชัยมีความเอ็นดูแฝงอยู่อ่อนๆ แม้กระทั่งเขาเองก็ไม่รู้สึก

วัจสาหันมองเหลือกตาขาวใส่ธัชชัย บุญวาสนาอะไรกัน เวรกรรมชัดๆ! ฉะนั้นวันนี้ถึงได้พบเจอผู้ชายแบบนี้อย่างเขา