บทที่ 12 พระเอกแห่งความงาม

วัจสาเช็ดน้ำตาออกจากบนใบหน้าของเธอ แต่น้ำตาแห่งความละอายใจยังคงอยู่ “ป้าอ้อยไม่…ไม่ต้องเป็นห่วง” วัจสาไม่สามารถพูดในสิ่งที่ธัชชัยทำกับเธอได้ เธอเพียงแค่อยากจะออกไปจากที่นี้

ขณะที่เธอร้องไห้วิ่งหนีออกจากบ้าน ทิ้งให้ป้าอ้อยเป็นห่วงและกังวล

บนชั้นสองธัชชัย

บทที่ 13 รับเธอกลับมา

ปยุตพูด “วราลีคุณพูดอะไรเหลวไหล วัจสาหลานของเรานะ พูดอะไรให้มันดีดีหน่อย ”

“ ปยุต เรื่องเมื่อกี้คุณยังพูดไม่ชัดเจนเลย คุณอย่ามายุ่งเรื่องนี้ ” เขาตวาดปยุตและเริ่มอารมณ์เสีย

“ ตอนนี้ผมไม่มีเวลามายุ่งกับคุณ ” ประยุทธพูดเสียงเรียบแล้วหันมาหาวัจสา “ บอกลุงมาว่าเ

บทที่ 14 รับเธอกลับมา

ธัชชัยกำลังขับรถในหัวคิดแต่เรื่องภาพที่พี่ชายต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ โรคของพี่ชายเขานั้นร้ายแรงมาก ทุกวันที่เข้าไปเยี่ยมพี่ชายเขาไม่ได้พบอะไรที่ผิดสังเกตเลย น้องชายคนนี้ทำอะไรเหมือนจะล้มเหลวไปหมด

ไม่ทันได้รู้ตัวเขาก็มาถึงบ้านเดิมขุนทดตอนค่ำ พระอาทิตย์ตก แสงอาทิต