บทที่ 118 ถามหาข้อดี

ภาวินียังไม่อยากจากไป แต่เธอรู้ว่าหากยังยื้อเวลาแบบนี้อีกต่อไป ก็จะมีภาพลักษณ์ที่ไม่ดีต่อผู้ชายคนนี้ อีกอย่างถ้าเทียบกับการที่ผู้ชายลุกขึ้นบอกลา สู้เธอลุกขึ้นเองยังดีกว่า ยังสามารถทำให้คนพวกนั้นที่เฝ้าดูเธอเสียหายจากที่ไกลๆพอใจด้วย

ธัชชัยเองก็ยืนขึ้น แล้วโค้งตัวลง “

บทที่ 119 ล่องลอยแห่งความรักที่รุนแรง

นึกถึงเรื่องราวต่างๆในเมื่อคืน หน้าของวัจสาก็ร้อนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ผู้ชายคนนั้นก็จริงๆเลย แม้กระทั่งเสื้อผ้าก็ขี้เกียจถอด จู่ๆก็เข้ามาเลย……

วัจสาใช้มือมาปิดตาของตัวเอง ไม่อยากให้ตัวเองกลับไปคิดเรื่องราวน่าอายพวกนี้และทำให้ทั้งตัวรู้สึกร้อน

“

บทที่ 120 เขาเป็นของปลอม

หลังจากฟังปรมะพูดจบแล้ว วัจสาก็หยุดคิดไปสักพัก จากนั้นเธอก็วิ่งตามไป นำหนังสือไว้บนมือของแวววัย “แวววัย เธอไม่จองที่ก่อนเลย เดี๋ยวฉันจะรีบมา!”

แวววัยได้แต่ตะโกนพูดกับวัจสาที่จากตัวเองไปว่า “ระวังหน่อยนะ! อย่าให้ปรมะรังแกล่ะ!”

แต่ว่าจุดนี้แวววัยคิดมากไปจริ