บทที่ 106 สัมผัสที่คุ้นเคย

ทันใดนั้นวรพลก็รัดเอาวัจสามาไว้ในอ้อมแขน ริมฝีปากไม่ได้สัมผัสกับแก้มที่บอบบางสีดอกกุหลาบของวัจสา เขากระซิบด้วยเสียงแหบ “วัจสา คุณช่างดีจริงๆ…”

วัจสาตกใจกับความใกล้ชิดของวรพลที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ไม่กล้าที่จะต่อสู้เพราะกลัวที่จะโดนแผลของเขาจึงทำได้

บทที่ 107 หาคนรักให้สามีตัวเอง

วัจสารู้สึกไม่ยุติธรรมจริงๆ ไม่ว่าธัชชัยไปที่ไหนก็ได้รับความรักความเอ็นดูแต่กับตัวเองไม่ว่าไปที่ไหนก็ไม่มีใครต้อนรับ ทำไมเป็นแบบนี้?

อยากจะกัดเขาสักสองสามทีเพื่อระบายความโกรธจริงๆ!

“ให้คุณดูแลปฏิบัติกับธัชชัยดีๆ ฟังรู้เรื่องไหม?!” ทันใดนั้นวรพลเอีย

บทที่ 108 สัมผัสที่อ่อนโยนราวกับคนรัก

“ไม่หล่ะ ฉันอยากเจอธัชชัยตอนนี้ คุณออกไปรอเขากลับมาเถอะ! แล้วอย่าลืมนะว่าถ้าเจอเขาหล่ะก็ช่วยบอกให้เขาไปหาฉันที่ห้องบำบัดด้วย!” ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากจะหนีวัจสาก็เท่านั้น หลังจากขึ้นชั้นบนได้ ก็เปลี่ยนเป็นอีกคนหนึ่งทันที

ท่านชัยโมโหจริงๆด้วย นั่นทำให้