บทที่ 100 ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรไง

ธัชชัยเห็นว่าวัจสายังคงขัดขืนอยู่ เขาจึงใช้ขาทั้งสองข้างของเขาล็อกขาน้อยๆของเธอเอาไว้ เพื่อที่จะไม่ให้เธอเป็นอิสระได้

เธอพยายามจะผลักชายหนุ่มออก แต่ว่าแรงเธอแทบจะไม่ได้ครึ่งของเขาด้วยซ้ำ

ธัชชัยหายใจออกทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่สะดวกเท่าไร วัจสาแทบจะหา

บทที่ 101 เหมือนจะพูดอะไรผิดไปซะแล้ว

ขณะทั้งสองคนกำลังวิ่งไล่ตามกันอยู่นั้น อยู่ๆวัจสาก็หยุดนิ่ง แวววัยที่วิ่งตามมาข้างหลังไม่ทันระวังก็ชนเข้ากับหลังของวัจสาเต็มๆ เธอไม่เชื่อว่าตัวเองจะไล่ตามวัจสาที่ตัวผอมนิดเดียวไม่ทันดังนั้นเธอเลยเตรียมตัวรวมพลังเพื่อวิ่งไล่ตามแต่ใครจะไปรู้ว่าอยู่ๆวัจสาจะหยุด

บทที่ 102 นั่นเพราะมีน้ำลายของฉันอยู่หน่ะสิ

“กับข้าวในโรงอาหารก็พอทานได้นะไม่ได้แย่ขนาดนั้นค่ะ ถึงแม้ว่าจะเทียบกับที่ป้าอ้อยทำไม่ได้แต่ว่าก็มีพวกปลา เนื้อ ไก่ เป็ด อยากกินอะไรส่วนมากก็จะมีหมดค่ะ”

ในมือของวัจสาก็ยังหมุนปากกาไปเรื่อยๆ นี่คือการกระทำเล็กๆที่เธอติดนิสัยไปซะแล้ว เพียงแค่มีปา