บทที่ 72 ค่อยๆตกหลุมพลาง

เมื่อปาลีและดนุพลเก็บเห็ดและผักได้ตะกร้าหนึ่งแล้ว ก็เดินทางกลับหมู่บ้านซาลา ปิยะก็ได้กลับไปพร้อมกับนิทัศน์และบอดี้การ์ดสี่คนแล้ว

วารีกำลังนั่งอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านร้องห่มร้องไห้หนัก ส่วนภูผาก็ยืนดูอยู่ข้างๆราวกับต้นสน ปากประกบเรียบ ไม่เอ่ยเสียงใดๆ แต่นิ้วมือทั้งสิ

บทที่73 ที่รักอย่ากลัวสิ

ดนุพลค่อยๆพาปาลีเดินไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของป่า จนมองลับตาไร้เงาผู้คน รอบๆเต็มไปด้วยเหล่าต้นไม้เถาวัลย์อันรกทึบ

“ดนุพล คุณจะพาฉันไปไหนกันแน่”

ปาลีเดินตามดนุพลไป เริ่มเกิดความสงสัย

“ตรงนี้ละกัน”

ในที่สุดดนุพลก็หยุดตรงข้างต้นสนต้นหนึ

บทที่ 74 ช่างชั่วร้ายเหลือเกิน

ณ เมืองA

รฐามือหิ้วถึงของขวัญใบหนึ่ง รออยู่ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยแบบนี้อยู่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว

นับตั้งแต่คืนนั้นที่ปล่อยความเป็นชายจนถึงขั้นขวัญชีวีสลบไป ขวัญชีวีก็ยังไม่เคยกลับมาบ้านอีกเลย

รฐาคิดว่าขวัญชีวีแค่งอลเขานิดหน่อย ตอนนั้นเขา