บทที่ 71 จับได้คาหนังคาเขา 2

ปาลีจะห้ามก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว เสียงเรียกของดนุพลดังขึ้นมา ปิยะและภูผาที่กำลังสนุกสนานกันอย่างเต็ม พอได้ยินคนเรียกชื่อตัวเอง ต่างก็หยุดชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที ค่อยๆหันไปมองยังต้นเสียง ก็เห็นปาลีและดนุพลยืนอยู่บนเขา

“ภูผา ทำไงดี รีบเอา

บทที่ 72 ค่อยๆตกหลุมพลาง

เมื่อปาลีและดนุพลเก็บเห็ดและผักได้ตะกร้าหนึ่งแล้ว ก็เดินทางกลับหมู่บ้านซาลา ปิยะก็ได้กลับไปพร้อมกับนิทัศน์และบอดี้การ์ดสี่คนแล้ว

วารีกำลังนั่งอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านร้องห่มร้องไห้หนัก ส่วนภูผาก็ยืนดูอยู่ข้างๆราวกับต้นสน ปากประกบเรียบ ไม่เอ่ยเสียงใดๆ แต่นิ้วมือทั้งสิ

บทที่73 ที่รักอย่ากลัวสิ

ดนุพลค่อยๆพาปาลีเดินไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของป่า จนมองลับตาไร้เงาผู้คน รอบๆเต็มไปด้วยเหล่าต้นไม้เถาวัลย์อันรกทึบ

“ดนุพล คุณจะพาฉันไปไหนกันแน่”

ปาลีเดินตามดนุพลไป เริ่มเกิดความสงสัย

“ตรงนี้ละกัน”

ในที่สุดดนุพลก็หยุดตรงข้างต้นสนต้นหนึ