บทที่ 60

การควบคุมตนเอง

ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอยให้กัน จนถึงมืด หมาป่าก็ยังไม่ถอยออกไป

ลมหนาวที่พัดเบาในภูเขา ฝนเริ่มตกปรอยๆ จนสุดท้ายฝนเริ่มตกแรงขึ้น กลายเป็นฝนห่าใหญ่ ฝนเริ่มค่อยๆเพิ่มน้ำในลำธาร จนน้ำไหลเชี่ยวมาก

หมาป่าที่ดูเหมือนจะรู้สึกบางอย่างก่อนที่จะร้องออกมาไม่กี่ครั้ง สุดท้าย

บทที่ 61

สามพี่น้อง

ธวัฒน์ส่ายหน้า แต่มุมปากกลับฉีกปากยิ้มอย่างขืนข่ม

เมื่อคืนบทที่ปาลีสะลึมสะลือ เธอร้องเรียกชื่อผู้ชายคนหนึ่งตลอดเวลาคือ : ดนุพล โดยที่เขาคอยรับฟังทุกประโยค จนหัวใจใกล้จะแตกสลายแล้ว

ถ้าหากคนที่ปาลีร้องเรียกตอนสะลึมสะลือนั้นคือรฐา เขาคงไม่รู้สึกแย่ถึงขนาดนี้

บทที่ 62

ไม่มีแผนการ

ดนุพลไม่สนใจผู้คน รีบจอดเครื่องบินลง และรีบพาปาลีเข้าไปในห้อง จากนั้นก็เกิดเสียง'ตึ้ง'ปิดประตูลง

"ดนุพล..."

การกระทำต่อเนื่องกันของดนุพลที่ปฏิบัติต่อปาลี ทำให้เธอรู้สึกมึนงง

ขณะที่เธอยังไม่เอ่ยปากพูด ริมฝีปากทั้งสองก็เม้มไว้อย่างรุนแรง และค่อยๆเพิ่มความรุ